Radzieckie radio samochodowe (Wołga, Czajka?)

Gdzie i kiedy radyjko zostało wyprodukowane, nie wiadomo bo nie ma żadnego opisu, jedynie na płytce drukowanej jest liczba „533”. Osobiście stawiam na lata sześćdziesiąte.

Radio zostało sprawdzone w ten sposób, że podłączyłem głośnik, zasilanie 12V i metr przewodu jako antenę. Pobór prądu rzędu 120-200 mA, czyli w normie. Udało mi się złapać na falach długich Warszawę I, a na UKF – Radio Maryja. Odbiór zakłócał dość głośny warkot. Może przyczyną było to, że sprawdzałem przy zdjętych pokrywach obudowy, a może filtry się rozstroiły.

Radio ma 5 klawiszy: 2 × DŁUGIE, 1 × ŚREDNIE i 2 × UKF (oczywiście, „niski” zakres) i jest wstępnie zaprogramowane mechanicznie – wciśnięcie klawisza do oporu powoduje przełączenie zakresu, ale także wsunięcie rdzenia do cewki na głębokość ustaloną krzywkami (radio jest strojone wariometrami). Oczywiście jest możliwe przestrajanie płynne prawym pokrętłem. Lewe duże to regulacja głośności z wyłącznikiem, lewe małe – barwa tonu, natomiast do czego służyło małe pokrętło z prawej strony, tego nie wiem, w tej chwili nie służy do niczego.

Jeszcze jedno: „plus” zasilania musiałem podłączyć bezpośrednio do końcówki na wyłączniku. Nie wiem, może wyłącznik jest uszkodzony, a może przyczyna leży we wnętrzu „puszki” oznaczonej na zdjęciach jako „?”, bo do tej właśnie puszki wchodzi kabelek „+ zasilania”. Żarówka jest sprawna, tyle, że świeci, kiedy chce :(

Wymiary:
- płyta czołowa: 29 × 12 cm;
- obudowa: 21,5 × 20,5 × 9 cm;
Waga: 4 kg

Z prawej strony jest typowe samochodowe gniazdo antenowe, z lewej – takie samo do głośnika.
Płyta czołowa jest wykonana ze znalu, faktura „piaskowana” z wyjątkiem wypukłych pasków, które są niklowane i polerowane do połysku. Nie mam pojęcia, do czego służyła szczelina u dołu, można w niej znaleźć resztki jakiejś czerwonej substancji.

Radio przebywało w suchej atmosferze, żadnych śladów zalania, jedynie kadmowana powierzchnia obudowy jest miejscami utleniona, ale to efekt upływu czasu.