Uroczo roztargniony, ale zawsze zwycięski inteligent Szurik (Aleksander Demianienko) oraz trzech niezwykle zabawnych przestępców–nieudaczników po raz kolejny, po „Operacji Y” (1965), podbiło serca radzieckiej publiczności – i nie ma się czemu dziwić. Brawurowa, utrzymana w świetnym tempie i pełna groteskowych akcentów komedia wyreżyserowana przez Leonida Gajdaja (1923-93) była jednym z najpopularniejszych filmów w dziejach tamtej kinematografii. Tym razem Szurik, młody badacz folkloru, poznaje w jednej z republik kaukaskich uroczą sportsmenkę Ninę (Natalia Warlej), która zostaje porwana na zlecenie miejscowego działacza partyjnego, co ponoć usprawiedliwia wielowiekowa tradycja. Pomimo uciążliwych potyczek z cenzurą, która zażądała licznych zmian, utwór ten rozbawił ówczesnego przywódcę ZSRR Leonida Breżniewa i wobec tego zezwolono na pokazywanie filmu jak kraj długi i szeroki. To był ogromny sukces – tylko podczas pierwszego roku rozpowszechniania obejrzało przygody Szurika prawie 77 milionów widzów. Po latach także rosyjska krytyka wyraziła uznanie dla talentu reżysera, przedtem czasem lekceważonego. Albowiem jego „plebejski humor” jest bezpretensjonalny i całkiem przy tym wyrafinowany, a najlepsze podpisane przez niego filmy – do których należy z pewnością „Branka…” – doskonale zniosły próbę czasu.