Normal 0 21 false false false MicrosoftInternetExplorer4
ZIEMIA I LUDZIE
A. Sroga
Stan książki dobry
Pieczęć poprzedniego właściciela
Wydawnictwo Książka i wiedza 1965 rok
Stron 468 Format 150 x 210
Po zakończeniu aukcji w przelewie proszę podać swój NICK
Osiemnaście lat „ dziennikarze" w Polsce Ludowej — głównie pisząc o wsi. Ta tematyka wydaje mi się najbardziej pasjonująca. Tropiąc ciekawe zjawiska gospodarcze, społeczne, obyczajowe, kulturalne — zjeździłem wszystkie województwa, większość powiatów, setki wsi. Poznałem tysiące ludzi, o których mogę pisać całe książki, i takich, których nie pamięta się w godzinę po rozstaniu.
Wracałem raz i drugi, trzeci, niekiedy i dziesiąty do tych samych osób, problemów, wsi, regionów.
Powstawały, rodziły się już nie tylko dziennikarskie — po prostu ludzkie przyjaźnie. Ludzie, którzy kiedyś na początku traktowali reportera jako niepotrzebną, brzęczącą im nad uchem osę — po miesiącach czy latach stawali się jego przyjaciółmi. Może zaczynała łączyć ich wspólna pasja?
Ziemia, polska ziemia. Zmieniająca się, bogatsza, krzywdzona i pielęgnowana, brutalnie gwałcona traktorem i kombajnem, ale także — nieżyciowym przepisem. Ziemia, polska ziemia. Pieszczona i zmieniana. Ryta rowami melioracyjnymi, obciążana stopniowo — w ciągu 20 lat — przeszło milionem budynków. Na samej wsi.
Miliony ich — tych „gwałcicieli", burzycieli utartego porządku. Ludzi, którzy na wsi się urodzili, wychowali, którzy z niej na trwale wyszli.
Jedni — wrócili. Inni — nigdy z nią, rolniczą ziemią, nie mieli nic wspólnego. Przyszli, ukochali ją, choć na co dzień, na zewnątrz mają pancerz szorstkości, bywa, że i lekkiego cynizmu.
Jeszcze inni — nigdy ze wsi nie odchodzili, nie mieli swoich pożegnań i powrotów.
Ludzie polskiej wsi. Ludzie z ziemią powiązani trwalej, po stokroć mocniej niż pępowina łącząca matkę z noworodkiem. Bo przecież pępowiny się przerywa, wiąże, a potem usychają.
Te miłości — nie usychają.
Jest ich, ludzi wsi — milion. Dwakroć, trzykroć...
Tu, w książce — raptem kilkadziesiąt osób i spraw.
Nie kryję — piszę tu o osobach, które w swojej dziedzinie, na swoim wycinku rolniczego życia cos znaczą. Ich obiekty, placówki należą do dobrych, a w niejednym wypadku — do bardzo dobrych. Chyba to zrozumiałe — złych się nie pokazuje jako wzorca do naśladowania. Lepiej przecież uczyć się nie na błędach, lecz na osiągnięciach. Prawda — niemal każdorazowo, mówiąc o ludziach, którzy na swym życiowym koncie zapisują sukcesy, ma się chwile gorzkiej zadumy: że gdyby tak wszyscy chcieli i mogli. Jakżeby inaczej wyglądała nasza wieś!
Dla jasności więc: w tej książce mowa o ludziach i sprawach, które są powodem do dumy, zwłaszcza gdy spojrzy się z perspektywy lat dwudziestu.
By te ludzkie sprawy i sprawy ziemi wyciągnąć na światło dzienne, reporter jeździł osiemnaście lat. Wracał, śledził przemiany. W notatnikach reporterskich pozostawały refleksje, uwagi nie pasujące często do doraźnego pisania. Cos sygnalizowały, znaczyły. Po latach mogły stworzyć klarowny obraz.
Tysiące kilometrów co roku — setki twarzy, miliony myśli...
Oto maleńki zbiór, plon z polskiej ziemi.
I jak w rolnictwie: nie wiadomo, czy udany.
KUP – PRZECZYTAJ BO NAPRAWDĘ WARTO
ZOBACZ TAKŻE POZOSTAŁE MOJE AUKCJE
ZANIM ZALICYTUJESZ PRZECZYTAJ STRONĘ
O MNIE
|