W 1928 roku w Norymberdze zostaje znaleziony młody mężczyzna, który całe swoje życie trzymany był w całkowitej izolacji od świata. Pokryty ranami i bliznami, nie potrafi mówić ani stać prosto. Początkowo traktowany jak wybryk natury zostaje oddany pod opiekę profesora Draumera, który uczy go mówić, pisać oraz grać na pianinie. Poznanie języka, logiki, religii i filozofii powoduje, że Kaspar jeszcze bardziej zamyka się w sobie. Herzog stawia tezę, że niecywilizowana świadomość Kaspra jest bezgranicznie cenniejsza od naszego świata. Wizjonerski, mroczny styl, obrazowość chaotyczna i niezrównoważona, dziwne kadrowanie, niespodziewane kąty widzenia kamery, nadają filmowi przytłaczający i dystansujący charakter. To wielowymiarowa, brutalna krytyka relacji społecznych wymuszających na jednostkach poddanie się jej upośledzonym mechanizmom.