Zagłada Atlantydy

Opuść wyspę nim zatonie!

Robotnicy uwijali się w dokach niczym mrówki, z okien wieży Arystobanesa tak też zresztą wyglądali. Kadłuby statków pokrywały mozaiki rusztowań, olbrzymie dźwigi przenosiły duże elementy z barek, mniejsze wyładowywały powozy i zapełniały ładownie. Z obszarów miejskich ciągnął się długi korowód uciekinierów, szeroka, wielobarwna rzeka istnień. Filozof wiedział, że nie wszystkim uda się uciec. Ta ewakuacja przebiegała bez jakiegokolwiek planu, nie było żadnego harmonogramu, żadnych manifestów ładunku, żadnej listy pasażerów, nie przeprowadzono nawet publicznej loterii. Statki ładowano już podczas budowy, a czasem zdarzało się, że kapitan o wyjątkowo słabej woli opuszczał port, zanim konstrukcja jego okrętu została ukończona. Czasem wyrzucano pasażerów, żeby zrobić miejsce dla arystokratów i ich świt, czasem przeprowadzano niezapowiedziane kontrole i usuwano domniemanych dysydentów i sabotażystów. Arystobanes wygładził szaty. Dziś będzie przemawiał w Senacie na rzecz uchodźców z rodu Sapateńczyków. Miał nadzieję, że uda mu się przekonać zebranych.