Yasujiro Ozu, uznany za "najbardziej japońskiego z japońskich reżyserów", wypracował własny język filmowy, rozpoznawalny w każdym jego obrazie.
Charakterystyczny dla filmów Ozu sposób budowania opowieści - niska pozycja kamery, zbliżona do punktu widzenia siedzącego człowieka; oraz oszczędny dialog - był przez wielu krytyków porównywany do haiku, klasycznej krótkiej formy poetyckiej, tworzonej od wieków w literaturze japońskiej.
Yasujiro Ozu był pierwszym filmowcem wybranym do prestiżowej Japońskiej Akademii Literatury i Sztuki. Do fascynacji jego filmami przyznają się m.in. Wim Wenders, Aki Kaurismaki, czy Jim Jarmusch.
Pakiet zawiera najsłynniejsze dzieła mistrza: Tokijską opowieść, Kwiat równonocy, Dzień dobry, Jesienne popołudnie, Późną jesień, Dryfujące trzciny.
TOKIJSKA OPOWIEŚĆ (Tokyo monogatari / Tokyo Story)
Dwoje mieszkających na prowincji starych ludzi wyrusza do Tokio, by odwiedzić swoje dzieci. Spotyka ich jednak rozczarowanie, ponieważ zapracowani młodzi ludzie nie mają czasu, by zająć się nimi. Mistrzowsko zagrany film o bolesności przemijania jest jednym z najciekawszych dokonań mistrza japońskiego kina.
KWIAT RÓWNONOCY (Higanbana / Equinox Flower)
Pewien tokijski biznesmen pośredniczy między parami pragnącymi małżeństwa. Pewnego dnia zwraca się do niego stary przyjaciel z dzieciństwa z prośbą o pomoc w sprawie córki, która uciekła z domu. Do biura biznesmena przychodzi również pewien młody mężczyzna i prosi o rękę jego córki. Bohater próbując pomóc przyjacielowi sam musi uporać się ze swoimi domowymi problemami.
DZIEŃ DOBRY (Ohayo / Good Morning)
Satyryczny portret współczesnej japońskiej rodziny, gdzie tradycja zderza się z nowoczesnością.
Rodzice nie zgadzają się na zakup telewizora. Młodzi synowie manifestują swoje niezadowolenie milczeniem. Gdy sąsiedzi spotkają milczących chłopców i nie otrzymują od nich grzecznościowej odpowiedzi na "dzień dobry", dochodzą do wniosku, że ich rodzice się na nich pogniewali. W ten sposób zaczynają się sąsiedzkie nieporozumienia...
DRYFUJĄCE TRZCINY (Ukigusa / Floating Weeds)
Do niewielkiej nadmorskiej miejscowości przybywa wędrowna trupa teatru kabuki. Miejsce wystawienia sztuki nie jest jednak przypadkowe, mistrz aktorstwa wybrał je, chcąc spotkać się ze swą dawną miłością oraz dorosłym synem, który uważa go za dalekiego krewnego. Wkrótce widownia zaczyna tracić zainteresowanie spektaklem, także pozostali aktorzy poświęcają coraz więcej czasu wyłącznie własnym sprawom. Trupa popada w poważne kłopoty finansowe...
PÓŹNA JESIEŃ (Akibiyori / Late Autumn)
Późna jesień, jak stwierdza sam autor, mówi o prostocie pozornie skomplikowanej istoty życia. Oczywiście, głosi też pochwalę wspólnoty - rodzinnej i przyjacielskiej; jest komedią o swataniu i komplikacjach wzajemnych perswazji, liryczną opowieścią o troskliwości bliskich ludzi. Pogodna konkluzja wszystkiego brzmi jednak właśnie najprościej: że rzeczy najlepiej zostawić naturalnemu biegowi.
JESIENNE POPOŁUDNIE (Sanma no aji / An Autumn Afternoon)
Ostatnie arcydzieło Ozu to nastrojowa opowieść o starzejącym się wdowcu, który po śmierci żony zostaje sam z dorosłą córką. Kobieta nie myśli o małżeństwie i całkowicie poświęca się ojcu. Jednak nie o takiej przyszłości marzył ojciec dla niej. Namawia Michiko na małżeństwo i wyjazd.
