Sercowe problemy nastolatków to właściwie temat samograj, ot w sam raz na młodzieżową komedię. Stąd w ostatnich latach dotknęła nas prawdziwa plaga podobnych komedyjek, rozgrywających się w szkole średniej, że przypomnę takie tytuły, jak Cała ona czy Zakochana złośnica. Musi w nich być trochę romantycznej komedii, trochę erotycznych ekscytacji (rzecz jasna żadnej golizny), odrobina dość niewybrednych dowcipów i w zasadzie wiadomo, że jak się czegoś bardzo nie schrzani, to powinno się podobać . Taki jest też pomysł na Wszystkie chwyty dozwolone. Scenariusz trochę jak z komedii Szekspira, trochę jak z Cyrano de Bergeraca. Oto pewien młody romantyk szaleje za niedostępną szkolną seksbombą, ale w żaden sposób nie może się do niej zbliżyć, nie zwraca zaś uwagi na zakochaną w nim sąsiadkę. Oczywiście od razu wiadomo, jak się to wszystko skończy. Takich historyjek widzieliśmy już tyle, że jeszcze jednej (podobnie pretensjonalnej do innych) wersji konfliktu między hedonistami a romantykami w amerykańskich collegach możemy po prostu nie wytrzymać.

Technicznie to płyta zupełnie dobra. Obraz doskonale ostry z bogatą w odcienie paletą nasyconych, czystych barw. Tylko sceny przyciemnione nieco zaziarnione i tonące w szarościach. Dźwięk też jest niezły, ale słychać to przede wszystkim w partiach muzycznych. Efekty są natomiast jakoś dziwnie wstydliwie schowane za podwójną gardą. Brzmią mało dynamicznie i w dosłownie dwóch ujęciach przenoszą się na tył sceny dźwiękowej. Dodatków na pozór całkiem sporo, ale bliższe przyjrzenie się im jednak rozczarowuje. Reportaż z planu to taki dłuższy zwiastun poszerzony o kilka zdawkowych mini-wywiadów z młodymi aktorami. Natomiast komentarz reżysera i pary głównych aktorów, Shane’a Westa i Marli Sokoloff, jest tak infantylny, że długo się go słuchać nie da. Pewną atrakcją może być wyodrębniona ścieżka muzyczna, na której znalazło się kilka przebojów popowych, niektóre nawet w dość długich fragmentach.