CHIŃSKA KOPIA SŁYNNEJ PORCELANY SATSUMA- WAZON MANDARYN ręcznie malowany kolorowymi emaliami z bardzo ciekawymi ilustracjami-średniowieczna rycina- Każdy chiński wazon- waza- to zawsze historia z morałem opowiedziana obrazami- Wazon niezwykle pięknie kolorowo dekorowany- Kolorowe emalie nakładane kroplami na pomarańczowe tło tworzą kwiaty lambrekiny- złote ornamenty i dwa duże medaliony –

Mamy powtórzony rysunek złocistego bażanta z błękitnym ogonem - siedzącego na gałęzi chińskiej róży- hibiskusa bażant złocistyto drugi stopień w hierarchii ważności urzędniczej cesarstwa Chin-mandaryn w randze pawia rządził prowincją – posiadał dwór i harem złożony z licznych żon…

Wazon jest sygnowany- Made in China- czyli może pochodzić z lat 20tych XXw. !!! na stronie Muzeum w Sztokholmie znajdziemy przy tej sygnaturze uwagę: From 1919 "CHINA" was to be replaced by "Made in China" on all Chinese export to the US.

Niezwykle bogato dekorowany złotem – z wielkim prawdopodobieństwem artysta kopiował wazon z okresu dynastii Ming.

Tego typu porcelana jest bardzo droga.

Proszę spróbować postawić taki wazon w salonie- z kwiatami wygląda pięknie-rozbudza zainteresowanie i wyobraźnie- a dzieci uwielbiają zadawać pytania o treść ilustracji.

Polecam!!!

Wymiary

Wysokość 25 cm idealny na bukiet tulipanów, albo gałązki kwitnącej forsycji

Średnica brzuśca 7,8 cm- średnica podstawy 4,5 cm średnica kołnierza 5,7 cm

Mandaryn

Mandaryn z czasów dynastii Qing

Mandaryn – urzędnik biurokracji w cesarskich Chinach. Istniało wiele rang mandarynów, od szczebla lokalnego, przez prowincję, aż po urzędników władz centralnych pracujących bezpośrednio przy cesarskim dworze. Przez 1300 lat, od 605 do 1905 roku mandaryni uzyskiwali swoje stanowisko na drodze surowych egzaminów urzędniczych. Chiny były pierwszym na świecie krajem, który wprowadził takie egzaminy, dlatego ustrój Cesarstwa Chińskiego określa się czasem jako feudalizm biurokratyczny.

Etymologia

Termin mandaryn prawdopodobnie wywodzi się z sanskrytu, od słowa mantri, oznaczającego wysokiego urzędnika, ministra. Rozpowszechniony w Europie portugalski termin mandarim w znaczeniu "minister" lub "radca" został przejęty z języka malajskiego, od słowa mandari, oznaczającego "dowódcę". Według innej teorii źródłosłów jest chiński, z epoki Qing, kiedy termin mandaren (满大人) oznaczał "mandżurskiego urzędnika". W chińskim słowo tłumaczy się jako guan (官) – "urzędnik", "urzędowy" itd.

Chińska biurokracja cesarska

To właśnie klasa mandarynów, cesarskich biurokratów, odróżnia feudalizm w Chinach od feudalizmu europejskiego albo japońskiego, w których władza w dużej mierze spoczywała w rękach klasy wojowników. O ile częścią europejskiego i japońskiego dziedzictwa kulturowego jest etos rycerski i samurajski, o tyle podobną rolę pełni w Chinach etos mandaryna-uczonego.

Mandaryni zdobywali pozycję dzięki studiowaniu klasycznych ksiąg konfucjańskich (przygotowując się do egzaminów), dlatego uczeni i nauczyciele cieszą się w Chinach wielkim poważeniem. Mandaryni kultywowali poezję i kaligrafię, cenili również studiowanie historii.

Etos rycerski zakorzeniony był w chrześcijaństwie, samurajski – w zen, a etos mandarynów – w konfucjanizmie. Mandaryni ćwiczyli się w sztukach wojennych, ale – poza strategią (patrz: Sunzi), nigdy nie cieszyły się one w Chinach poważaniem. Wojskowi w Państwie Środka traktowani byli jak inni fachowcy (np. budowniczowie) i nigdy nie zajmowali tak wysokiej pozycji społecznej jak w Europie i Japonii.

Służba cywilna istniała w Chinach od czasów dynastii Zhou, jednak większość stanowisk obsadzano szlachtą. Po powstaniu scentralizowanego cesarstwa rolę szlachty zmniejszano, żeby zapobiec tendencjom odśrodkowym. Już za dynastii Han wprowadzono egzaminy, które miały sprawić, że stanowiska przypadną ludziom kompetentnym. Odnowione za dynastii Sui i Tang, ostateczną formę egzaminy przybrały za czasów dynastii Song. U schyłku dynastii Qing, próbowano mandarynów zastąpić urzędnikami cywilnymi na wzór zachodni.

Od mandarynów wywodzi się nazwa języków mandaryńskich. Od czasów dynastii Ming "język mandaryński", oparty na dialekcie stolicy – (Pekinu), pełnił dla chińskich biurokratów rolę lingua franca. Po powstaniu ChRL opracowano tzw. standardowy język mandaryński, przeznaczony do powszechnej nauki w szkołach.

Mandaryni dzielili się na cywilnych (wenguan) i wojskowych (wuguan). Nosili uniformy, z wyszywanymi symbolami, które pozwalały poznać ich rangę. Od niej zależał także rozmiar świty, rozmiar lektyki itd. Poszczególnym stopniom odpowiadały następujące wizerunki:

Urzędnicy cywilni

stopień pierwszy – żuraw cesarski (xianhe)

stopień drugi – bażant złocisty (jinji)

stopień trzeci – paw (konggiao)

stopień czwarty – dzika gęś (yun yan)

stopień piąty – bażant srebrzysty (baixian)

stopień szósty – kormoran (luci)

stopień siódmy – kaczka mandarynka (yuahyang)

stopień ósmy – przepiórka (huangli)

stopień dziewiąty – sroka z białym ogonem (anchun)

Urzędnicy wojskowi

stopień pierwszy – jednorożec (qilin)

stopień drugi – lew (shizi)

stopień trzeci – lampart (bao)

stopień czwarty – tygrys (hu)

stopień piąty – niedźwiedź (xiong)

stopień szósty – niedźwiedź syczuański (pi)

stopień siódmy – mały tygrys (biao)

stopień ósmy – koń morski (haima)

stopień dziewiąty – nosorożec (xiniu)

Po objęciu rządów przez dynastię Qing, do stroju mandarynów dodano czapki z koralikami na szczycie, którym przyporządkowano oznaczenia w zależności od stopni:

stopień pierwszy – koralowy z hieroglifem shou (壽, długowieczność)

stopień drugi – koralowy bez symboli

stopień trzeci – granatowy

stopień czwarty – turkusowy

stopień piąty – kryształowy

stopień szósty – biały nefryt

stopień siódmy – biały nefryt

stopień ósmy – złoty

stopień dziewiąty – złoty

Siedzibą mandarynów był yamen – urząd, który znajdował się w każdym większym mieście.

Osobnym zagadnieniem związanym z mandarynami jest towarzysząca im gigantyczna korupcja. Pozycja mandaryna wiązała się z wielkim prestiżem społecznym i dostępem do cesarza, otrzymywali oni jednak skromne wynagrodzenie i mieszkali w ubogich domostwach. Sytuacja ta w połączeniu z ogromnymi możliwościami mandarynów i faktem, że stanowili oni nieliczną elitę, powodowała plagę korupcji w cesarskich Chinach. Przyjmowali opłaty za załatwianie wszelkich spraw, sami zaś przejmowali skonfiskowaną przez państwo ziemię i zagarniali dochody z kontrolowanych przez siebie przedsięwzięć państwowych, podatków, a nawet racje żywnościowe dla wojska.

Satsuma

The typical Satsuma ware we most of the time comes into contact with is a yellowish earthenware usullay decorated with a minute decoration with Japanese figures, expressive faces or detailed oriental landscapes, or sometimes embellished with vivid dragons in relief. This ware is in fact an export product specifically designed in the mid 19th century to cater to the western export market. The Japanese themselves had very little interest in this ware.

From around the 1890's to the early 1920's at least twenty and possibly more studios or factorys were producing "Satsuma" wares of which much were of low quality and destined for the European and American export markets. At the same time, artists studio's were producing wares of the finest quality.

Most of the marks below will detail this ware since there were many masterpieces created during its hayday and several studios have created eternal fame for their names with these magnificent wares. It is easily recognized by its finely crackled glaze and by the fact that its earthenware body does not "ring" when tapped. The production soon spread to several cities such as Kyoto, Tokyo, Nagoya, Yokohama and elsewhere throughout Japan, from the Meiji period (1[zasłonięte]868-19) up until today.

Satsuma Han however has a much longer history than that. If you click the map icon to the right you will find this as the Satsuma area on the southern Kyushu island. The first historical kilns here were established by Korean potters in the late 16th century. These first wares were stonewares, covered with a thick dark glaze and are so rare that only museums might have a few to show.

The success of the Satsuma export decorative style inspired many followers, some of which have a stoneware body or a pure white porcelain, why I have choosen to collect any and all Satsuma looking wares, here.

The circle with a cross that often makes up a part of the marks, are the Shimazu mon or the family crest of the clan that ruled Satsuma Han however I doubt that any of the Shimazu clan ever owned a Satsuma export style ware piece. If that were to be the case, the crest would in that case need to be blue, since that was also the Shimazu clan colors.

Satsuma was produced in Kagoshima, Kyoto, Tokyo, Osaka, Kobe, and Kanazawa by hundreds of known artists, in many styles and by literally thousands of unknown decorators. Meizan has pieces authenticated as being done in Kanazawa (Kutani). For most of the "Zan brothers" nothing is known, in spite of very good quality work and many good studio pieces are simply unmarked.

Please also notice that the authenticity of many of the more important marks below are uncertain.

Jan-Erik Nilsson

Chiny w tym okresie…

W 1920 roku, Związek Radziecki pomógł rządowi Kuomintangu przeorganizować partię, przynajmniej powierzchownie, według modelu leninizmu. Po zjednoczeniu Chin, Generalissimus Czang Kaj-szek oczyścił partię z lewicowców, a następnie odmówił połączenia się z Komunistyczną Partią Chin, by razem walczyć z Japończykami. Tak pozostało nawet po incydencie mukdeńskim, w którym to Japonia ustanowiła reżim marionetkowy w Mandżurii po wkroczeniu sił w 1931 roku. Antykomunistyczne kampanie Czanga kontynuowano podczas gdy on prowadził niewielkie, acz nieustające konflikty przeciw Japonii przez cały 1930 rok. W tym okresie Chiny nieustannie traciły terytoria na rzecz Japonii. Na początku 1930, Niemcy i Chiny były bliskimi partnerami w sprawach wojskowych i przemysłowych. Nazistowskie Niemcy dostarczyły dużą liczbę broni i wiedzy specjalistycznej. Podczas incydentu na moście Marco Polo w lipcu, 1937, Chiny i Japonia zostały uwikłane w wojnę na szeroką skalę, która trwała do 1945 roku. Początkowo Niemcy potępiły japońskie zbrodnie wojenne w Chinach, m.in. masakrę nankińską w 1937. Mimo tego Niemcy uznały, że Japonia byłaby dobrym sojusznikiem w walce przeciw Związkowi Radzieckiemu i przez to współpraca z Chinami została przerwana w maju 1938. Związek Radziecki, chcąc utrzymywać Chiny w walce przeciwko Japonii, przekazywał pomoc militarną do 1941 roku, w chwili podpisania z Japonią paktu o neutralności, by przygotować się na wojnę przeciwko Niemcom.

Chociaż Chiny walczyły najdłużej ze wszystkich państw Sprzymierzonych, to oficjalnie dołączyły do koalicji po ataku na Pearl Harbor, 7 grudnia. Czang Kaj-szek przeczuwając zwycięstwo aliantów poczekał do wejścia Stanów Zjednoczonych do wojny, a następnie wypowiedział wojnę Niemcom i państwom Osi. Jednak pomoc aliantów była niewielka, ponieważ droga łącząca Birmę z Chinami została zamknięta przez Japonię. Alianci ponosili serie porażek przeciw Japonii w tym teatrze działań. Koalicyjna pomoc nie docierała aż do wiosny 1945. Ponad 1,5 miliona japońskich żołnierzy walczyło w Chinach. Oddziały, które inaczej mogłyby zostać rozmieszczone, poddały się i zawarły oddzielny pokój z Chinami.