W 1992 roku lider laburzystów, Tony Blair, jedzie do USA. Wielkie wrażenie robi na nim strategia polityczna, którą do

osiągnięcia zamierzonych celów wykorzystuje prezydent Clinton. Za kilka lat panowie spotykają się ponownie. Tym razem

Blair jest już premierem Wielkiej Brytanii, ale nadal z podziwem odnosi się do Billa Clintona i traktuje go trochę jako swojego

mentora, u którego zasięga rad np. w sprawie Północnej Irlandii. Te „specjalne relacje” między dwoma mężami stanu trwają

aż do chwili, kiedy brytyjski premier robi coś, co Bill Clinton uznaje za „wbicie noża w plecy”...