Dorośli wywołują wojny. Najwyższą cenę płacą dzieci. Film Pirjo Honkasalonie jest jednak filmem z tezą. To dzieło zmuszające do myślenia artystyczne dzieło. Wystudiowanym kadrom towarzyszy sugestywna muzyka Sanny Salmenkallio. W ścieżce dźwiękowej wykorzystano motywy chórów cerkiewnych. Reżyseria skupia się na szczególe. Patrzymy na przejmująco smutne twarze małych rosyjskich kadetów i ich rówieśników z Groznego - długie ujęcia pozwalają pracować wyobraźni i uruchamiają wrażliwość widza Film staje się niezwykle przejmujący. "Dusze tych dzieci wypełniają smutek i gorycz. To śmiercionośna mieszanka wybuchowa." - mówi reżyserka. Czy mali bohaterowie filmu spotykają się wkrótce - po przeciwnych stronach barykady?

Media przedstawiają świat wojny z perspektywy walczących na froncie żołnierzy, sprzecznych interesów państw czy grup wyznaniowych. Rzadziej - cywilnych uczestników tragicznych zdarzeń. Fińska reżyserka Pirjo Honkasalo spróbowała zobrazować jeden z największych konfliktów współczesnego świata z jeszcze innego punktu widzenia. Bohaterami "TRZECH POKOI MELANCHOLII" są kilkunastoletni mieszkańcy Petersburga, Groznego i Inguszetii. Wraz z nimi poznajemy realia wojny rosyjsko-czeczeńskiej, która nadal - mimo licznych zabiegów mediacyjnych - zbiera swoje krwawe żniwo. Kręcony kilka lat temu film jest wciąż boleśnie aktualny w świetle zamachów terrorystycznych, jakie wstrząsają ostatnio tamtą częścią świata.

Reżyserka nie kreśli jednak ram historycznych konfliktu, nie analizuje jego przyczyn, nie szuka winnych. Skupia się na ofiarach. Tytułowe trzy pokoje to trzy poetyckie podróże w głąb świata emocjonalnego małych Rosjan i ich muzułmańskich sąsiadów - Czeczeńców. Każda z części-pokoi ma własny klimat pozwalający widzowi przenieść się w intymną rzeczywistość bohaterów.