"Czerwona plama na śniegu rozlewała się powoli.
Ciałem leżącego twarzą do ziemi Rasputina wstrząsały słabnące dreszcze.
Oto umierał "sługa boży", odchodził "święty przyjaciel" - symbol ginącej Rosji…"
W języku rosyjskim słowo "Rasputin" ma konkretny sens, znaczy mianowicie "rozpustnik"
i doskonale odzwierciedla jego wybujały temperament.
"Musimy odkupić nasze grzechy, aby pójść po śmierci do nieba.
Musimy więc grzeszyć, aby mieć co odkupić" - brzmiało budujące kazanie Rasputina,
po którym natychmiast oddawał się rozpuście. Nie przepuścił żadnej pannie,
sam bywał często przerażony siłą własnego erotyzmu.
Podczas gdy dla jednych był głównie "rozpustnikiem", inni wierzyli w jego mistyczną moc
i uważali go za "świętego". Ojciec Grigorij - uzdrowiciel chorego na hemofilię carewicza
Aloszy szybko wkradł się w łaski jego matki carycy Aleksandry. W jaki sposób ten nieokrzesany,
prosty chłop został zaufanym i doradcą carskiej pary Mikołaja i Aleksandry?
Jak wyjaśnić jego niewiarygodny wpływ na całą ówczesną Rosję w ostatnich latach jej istnienia?
"Wszystko zaczęło się jesienią 1905 roku. W dzienniku prowadzonym przez cara Mikołaja II
pod datą 1 listopada znajduje się krótka notatka: "Poznałem sługę bożego imieniem Grigorij…"