"SUPLEMENT POETYCKI ZE WSPÓŁCZESNEJ

LIRYKI BIAŁORUSKIEJ"

             JEDYNA NA ALLEGRO

               LITWINIUK, POMORSKI

           137 STRON

            STAN KSIĘGARSKI

REAL FOTO 

Suplement poetycki ze współczesnej liryki białoruskiej wydany przez Dom Kultury „Śródmieście” w Warszawie w ramach biblioteki kwartalnika „Tekstualia” to unikalna publikacja zawierająca polskie tłumaczenia poezji białoruskiej, która powstawała od schyłku lat 60-tych XX wieku do czasów najnowszych. Na kartach suplementu przeczytać można wybrane wiersze kilku pokoleń znakomitych poetów białoruskich takich jak: Uładzimir Lisicyn, Uładzimir Niaklajeŭ, Aleś Razanaŭ, Uładzimier Arłoŭ (nominowany do nagrody Europejski Poeta Wolności), Andrej Chadanowicz czy Wiera Burłak. Teksty przełożyli dwaj renomowani tłumacze: Jerzy Litwiniuk i Adam Pomorski (tłumacz m.in. poezji Eliota, Chlebnikowa, Achmatowej, Rilkego oraz Fausta Goethego, Braci Karamazow Fiodora Dostojewskiego). Publikację objęli patronatem honorowym: Polski PEN Club, Białoruski PEN Club oraz Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz.

Jak pisze we wstępie Adam Pomorski, ten tom to „suplement w trojakim sensie. Po pierwsze, jest to suplement do ukazującej się jednocześnie pod tytułem Nie chyliłem karku przed mocą antologii poezji białoruskiej od XV do XX wieku (Kolegium Europy Wschodniej, Wrocław 2008). […] Szerzej niż w owej antologii prezentuje nazwiska poetów współczesnych, urodzonych pomiędzy 1941 a 1981 rokiem. Z wyjątkiem trojga najmłodszych nie powtarzają się tu nazwiska poetów obecnych w wydanej o rok wcześniej antologii młodych poetów białoruskich Pępek nieba. Po drugie jest to suplement w sensie dosłownym: książka ukazuje się w specjalnej edycji czasopisma „Tekstualia” nakładem warszawskiego Domu Kultury Śródmieście […] . Po trzecie wreszcie jest to suplement do naszej polskiej wiedzy (lub niewiedzy) o owej kulturze. W zebranych tu wierszach kilku pokoleń białoruskich poetów, niezależnie od łagodności czy gwałtowności tonu, uderza przede wszystkim liryzm, potem zaś zmienna w czasie różnorodność. Uderza też klasa poetycka: taryfa ulgowa nie jest tu potrzeba, wystarczy wrażliwość ucha i smaku. Dostrzec zmienność i zróżnicowanie, to odrzucić stereotyp Obcego. […] Informacja rodzi współodczucie O tym, co pozostaje stanowią poeci”.