Książka Bogdana Toszy jest publikacją poświęconą dwóm przedstawieniom (Akropolis i Chryje z Polską), które autor wyreżyserował i wystawił na deskach Teatru Śląskiego im. S. Wyspiańskiego w Katowicach. Sam autor przyznał, "Obejmując w 1992 roku dyrekcję Teatru Śląskiego w Katowicach miałem świadomość, że to jedyny w Polsce teatr, noszący imię Stanisława Wyspiańskiego. Osoba patrona i jego myślenie o sztuce, a zwłaszcza charakteryzująca go interdyscyplinarność, narzuciły projekt programu artystycznego tej sceny na jedenaście lat".
Inscenizacja Akropolis - tej, przez wielu uznawanej za najtrudniejszą w dorobku autora Wesela, sztuki stała się wielkim wyzwaniem dla śląskiej sceny na koniec pierwszego stulecia jej istnienia. Wpływ na decyzję o wyborze tej właśnie sztuki miał fakt wstąpienia Polski do Unii Europejskiej i intensyfikacja rozmów o korzeniach cywilizacyjnych naszego kraju. Obszar biblijny i świat mitologii Greków i Rzymian, tak obecne jako dwie podstawowe konstytuanty Akropolis, pozwalał teatrowi na włączenie się w istotny dialog społeczny. Przed realizatorami, a zwłaszcza reżyserem, stanęło pytanie: jak dziś wystawić ten dramat? Podstawową koncepcję rozwiązano przez budowę postaci Poety, głównie z didaskaliów utworu, inspirowanego osobą autora w okresie pisania Akropolis, jego zmaganiami z chorobą i zafascynowaniem polskością. W następnej kolejności postać Poety stała się źródłem inspiracji do napisania sztuki o Wyspiańskim. Chryje z Polską Macieja Wojtyszki zostały oparte na mało znanym fakcie z historii ojczystej, jedynego spotkania Stanisława Wyspiańskiego z Józefem Piłsudskim, które odbyło się 1 marca 1905 roku. Jego motywem przewodnim było poparcie dla idei skarbu na rzecz przyszłej armii polskiej. W nawiązanie kontaktu obu rozmówców zaangażowany był Stefan Żeromski. Wyspiański w tym okresie rozważał możliwość objęcia dyrekcji Teatru Miejskiego. Piłsudski chciał wykorzystać rewolucję lutową w Rosji dla wzniecenia kolejnego powstania w Polsce. Sztuka Macieja Wojtyszki, przedstawiając konfrontację obu bohaterów, pokazuje możliwości dialogu sztuki i polityki, ujawnia bolesne rany w historii mentalności Polaków.
Bogdan Tosza, absolwent filologii polskiej i historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz reżyserii dramatu na krakowskiej PWST im. L. Solskiego. Dyrektor Teatru Śląskiego im. S. Wyspiańskiego w Katowicach (1[zasłonięte]992-20) i Teatru Polskiego we Wrocławiu (2[zasłonięte]004-20). W latach 2[zasłonięte]010-20 dyrektor festiwalu Łódź Czterech Kultur. Od 2012 roku dyrektor Filharmonii im. K. Szymanowskiego w Krakowie. Na przełomie 1987/1988 - stypendysta Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (Thalia Theater, Hamburg). Wyreżyserował ponad 60 przedstawień w Polsce i za granicą. Pracował w teatrze, operze, w radiu i telewizji. Wykładowca na Wydziale Reżyserii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach i Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Opublikował tom szkiców Pisane na stronie (Lublin 2007). [10.10.2012][R]