SECESYJNY SERWIS DO KAWY JAEGER ROSENTHAL Z DESIGNERSKIM DZBANKIEM, PÓŁMISKIEM KPM RATHSKELLER COTTBUS, DWIEMA  FILIANKAMI FAMILIE KLINGER, MISĄ...

Bardzo oryginalny z doskonałej porcelany- secesyjny serwis do kawy  z ciekawymi dodatkami

Pochodzi z jednego kredensu w Bawarii – w swoich czasach był awangardowy- odważny i nowatorski. Dzbanek mógłby stanąć w Muzeum Sztuki Współczesnej w Nowym Jorku- prosty kształt z niezwykłym uchwytem z ze szczebelkami – pełniącymi rolę konstrukcyjną- ale jednocześnie jest doskonałym podręcznikowym przykładem estetyki secesyjnej- złocenie z greckim  ornamentem meandrem. Podobnie jak zrobione na zamówienie w słynnej miśnieńskiej malarni dwie filiżanki z inskrypcją Erwin i Olga Polenz - na talerzykach mamy złoty napis- dla rodziny Klingerow... piękna secesyjna girlanda i ten sam uchwyt co w dzbanku... Do tego wielka misa- półmisek talerz 32 cm/ w tych czasach często cała rodzina siadała wokół takiego talerza i  z niego jadła... ciekawy secesyjny mlecznik... stara filiżanka Rosenthal i talerzyki plus bardzo oryginalny półmisek z napisem Rathskeller Cottbus- z neogotyckim wejściem do knajpy w piwnicach ratusza- musiała być modna- bo w internecie mozna znaleźć pocztówki  z tego miejsca z 1899 roku. I jest to KPM- czyli śląska fabryka Waldenburg - sygnatura 1[zasłonięte]840-18!!! /niestety spopry odprysk od spodu/

Secesja świetnie pasuje do naszych współczesnych minimalistycznych wnętrz – a fakt, że jest to porcelana sprzed 100 lat bardzo awangardowej Prababki- nadaje jej niezwykłego uroku. Ozdoba kredensu- kolekcjonerski rarytas!!!!

W skład serwisu wchodzą:

1.4 piękne talerzyki ze złotą secesyjną koronką – lambrekiny otaczają kołnierz delikatnie złoconych talerzyków w idealnym stanie- średnica 15,4 cm

2.      Talerz Hutschenreuther fason Weimar z lat 30tych -  średnica 19,4 cm

3.      4 talerze deserowe  Zeh Scherzer - z jubileuszową sygnaturą z lat 20tych - bardz ładna secesyjna bordiura z czarnej emalii - pieknie złocone  średnica 15,2 cm

4.2 stare talerze Rosenthal średnica 17 cm sygnatura pierwsza z różami kolekcjonerska 1921!!!!!!!!!Banhof - Selb

5.3 stare talerze z tej samej fabryki zanim kupił ją Rosenthal - Jacob Zeidler & Co. (1866 - 1917) / Selb-Plößberg – 1917 -1921- kolekcjonerskie!!!!

6.1 talerz z identyczną sygnaturą numeryczną – ale bez sygnatury producenta- czyli niesygniowany Rosentthal z 1921 roku…

7.Filiżanka Tettau – z kultowej fabryki produkującej najlepszą porcelanę na dwory arystokracji- wysokość 4,8 cm średnica 9,3 cm od ucha do brzegu pucharu 11,1 cm

8.4 stare filiżanki Jaeger fason Charlotte – sygnatura 1[zasłonięte]902-19 – wysokość 4,2 cm średnica 8 cm od ucha do brzegu pucharu 11,5 cm

9.Piękna stara filiżanka Rosenthal- kolekcjonerska- pierwsza sygnaturaz różami- wysokość 5,2 cm średnica 8,5 cm od ucha do brzegu pucharu 10,8 cm- RĄCZKA WYTARTA- ALE PORCELANA W IDEALNYM STANIE.

10.Mlecznik niesygnowany – doskonała biała porcelana- stylistyka secesyjna- wysokość 11,6 cm średnica 7,5 cm od ucha do dzióbka 13 cm

11.Cukiernica Ilmenau – powojenna- bogato złocona- pasuje do serwisu – wysokość 9 cm średncia 11 cm

Razem 30 elementów starej secesyjnej porcelany – bardzo oryginalny prezent

Notatka historyczna

Po powrocie z Ameryki, 24 letni Phillip Rosenthal wraz z bratem Maxem kupił w 1879 roku Schloss Erkersreuth, gdzie już rok później założył swoją pierwszą firmę - Philipp Rosenthal Porzellanmalerei.

W sąsiednim Selb Lorenz Hutschnreuther produkował białą porcelanę, którą bracia Rosenthal kupowali i malowali w swojej pracowni, gdzie już w 1883 roku zatrudniali 80 pracowników. Wkrótce okazało się, że pomieszczenia w Schloss Erkersreuth są niewystarczające, i w 1889 roku przenieśli się do Selb, gdzie w błyskawicznym tempie powstawała nowa fabryka.

Philipp Rosenthal już wówczas dał się poznać jako człowiek, który nie bał się podejmować rewolucyjnych działań, czym zdobył sobie wielkie uznanie.
Nawet znane wówczas królewskie i książęce manufaktury sygnowały swoje wyroby znakami, które zrozumiałe były jedynie dla koneserów.
Pomimo wielu głosów krytyki ze strony jego partnerów i przyjaciół, P. Rosenthal jako pierwszy użył swojego stylizowanego podpisu w charakterze sygnatury, która dziś jest jedną z najbardziej znanych na świecie.

Nie bał się także podjąć konkurencji z bardzo popularnymi wówczas wyrobami francuskimi i z premedytacją nadawał francuskie nazwy dla własnych serwisów, takich jak: Louis XIV, Monbijou, Pompadour i Sans Souci, którym nadał też formy ze "Złotego Wieku" Europy - Baroku i Rokoko.
Serwis Sans Souci jeszcze w 1955 roku należał do standardowej kolekcji firmy.
Rosenthal, jako człowiek otwarty także na nowoczesne formy i wzornictwo, własnoręcznie narysował w 1907 roku gładki, prosty w formie, nowoczesny serwis Donatello.

Kolejnym krokiem milowym było uruchomienie w 1911 roku własnego wydziału artystycznego, którego wyroby rozsławiły firmę na całym świecie.

30 marca 1937 roku Philipp Rosenthal zmarł, a zarząd przejęli: jego syn Philipp Rosenthal Jr. i dyrektor generalny Otto Zöllner.

Uruchamiając w 1960 roku w Norymberdze pierwszy salon firmowy Studio-Haus, firma Rosenthal rozpoczęła budowę pierwszej na świecie sieci sklepów designerskich.

W 1985 roku przedsiębiorstwo zatrudniało na świecie 8500 pracowników.

Irlandzki koncern Waterford Wedgwood objął w 1997 roku pakiet większościowy akcji Rosenthal AG. Holding z siedzibą w Dublinie jest największym na świecie dostawcą produktów "kultury stołowej".

W 2000 roku, firma Rosenthal połączyła się z jedną, z największych przez wiele lat konkurencyjnych marek na rynku porcelany, firmą Hutschenreuther.

Tettau:

[1] : Königlich privilegierte Porzellanmanufaktur Tettau, Schmidt & Greiner (1794 until 1852):

This well known factory started after the German naturalist Alexander von Humbold had put in a good word for the would-be founders during meetings with the Prussian King Friedrich Wilhelm II and so Johann Friedrich Paul Schmidt from Coburg and the brothers Wilhelm Heinrich Immanuel Greiner and Georg Christian Friedmann Greiner from Kloster Veilsdorf on December 28th 1794 finally received the required permission. The first Bavarian porcelain factory at first concentrated on normal household items as well as coffee, tea and cocoa sets but soon also started to create complete dinner settings. Even if the original permit was only valid for fifteen years, it was later transformed into an unlimited permission due to the success of the factory which greatly pleased the King. During the later years, Wilhelm Heinrich Immanuel Greiner's son Balthasar was also involved, however he did not share the same interest in the factory and then decided to sell it.

[2] : Königlich privilegierte Porzellanmanufaktur Tettau, Ferdinand Klaus (1852 until 1866)

In 1852 Ferdinand Klaus took over the company and continued to use the same markings. He also kept the product range and only made minor changes in decoration style; the further decorators employed increased the workforce to around 70 people.

[3] : Königlich privilegierte Porzellanmanufaktur Tettau, Sontag & Birkner (1866 until 1879)

Only fourteens years later, the company was sold again, this time to Wilhelm Sontag and Karl Birkner.

[4] : Königlich privilegierte Porzellanmanufaktur Tettau, Sontag & Maisel (1879 until 1902)

After Birkner retired from business his place was taken by the investor and businessman Ludwig Maisel. In 1897 a large blaze completely destroyed the factory and based on the very promising business forecast the owners instantly started to rebuild the factory, only much larger this time. Following the successful restart of operations, Maisel decided to retire and his former partner was joined by his sons.

[5] : Königlich privilegierte Porzellanmanufaktur Tettau, Sontag & Söhne (1902 until 1915)

Sontag's sons were very active and next to running the business in Tettau they also opened a decoration studio in the Thuringian town of Geiersthal where they next to other items mainly decorated goods made by the 'Fraureuth Porzellan' company. During the next years the factory was constantly modernized and prospered, leading to the transformation into a corporation in the year 1915.

[6] : Porzellanmanufaktur Tettau A.G. (1915 until 1958)

Since around 1913 the very successful business had specialized on restaurantware and hotel porcelain as well as special sets for children; its very wide product range was exported worldwide. Only from around 1930 did the factory actually produce large numbers of items decorated in 'Strohblume' (strawflower) and 'Zwiebelmuster' (Blue Onion) styles. Until around 1937 the factory only employed around 250 workers and that number is a great example of how modern and well structured the factory was; in comparison other companies at the same time employed far more people and created less output per year. This success did not go unnoticed and the company had for some time caught the attention of the 'Christian Seltmann' company.

[7] : Königlich privilegierte Porzellanmanufaktur Tettau G.m.b.H. (1958 until ...)

The owner of the Porzellanfabrik Christian Seltmann G.m.b.H. in Weiden Wilhelm Seltmann became main shareholder of the factory in 1957 and shortly afterwards took over completely, integrating it into the family-owned 'Seltmann Weiden' group after transforming the Tettau factory into a limited liability company

KONIGLICH TETTAU

Our Royal Exclusive Porcelain range is called Koniglich Tettau which means 'Royal priviliged Porcelain Factory in Tettau of East Bavaria' was established in 1794 and is part of the Seltmann Group. Koniglich Tettau was endorsed by the King of Prussia, Friedrich Wilhelm II, an important step in those times. Royal Exclusive Porcelain is exquisite and undoubtedly some of the the finest porcelain on Earth. Koniglich Tettau Porcelain.

produced in the early 1900's are highly sought after pieces and adorn the shelves of museums and private porcelain collectors all over the world. The skill of producing such fine porcelain contains many facets which has been passed through the generations. Handicraft, Model Making and Fine painting are just some of these skills. These pieces are produced using the finest kaolin, quartz & feldspar minerals from the area and fired for extremely long periods at very high temperature. Although Royal Exclusive Porcelain's aethestic appeal looks refined, delicate and even translucent, because of the process the hardness of the porcelain has been independantly tested & rates above stainless steel in hardness & well above bone China. Koniglich Tettau is decorated using precious metals such as Gold, Titanium and Silver.

Koniglich Tettau's 'Royal Exclusive Porcelain' is an investment for life and a precious heirloom for the generations to come

Secesja [fr. sécession < łac. seccesio ‘odejście’] – styl w sztuce europejskiej ostatniego dziesięciolecia XIX wieku i pierwszego XX wieku, zaliczany w ramy modernizmu. Istotą secesji było dążenie do stylowej jedności sztuki dzięki łączeniu działań w różnych jej dziedzinach, a w szczególności rzemiosła artystycznego, architektury wnętrz, rzeźby i grafiki. Charakterystycznymi cechami stylu secesyjnego są: płynne, faliste linie, ornamentacja abstrakcyjna bądź roślinna, inspiracje sztuką japońską, swobodne układy kompozycyjne, asymetria, płaszczyznowość i linearyzm oraz subtelna pastelowa kolorystyka.

We Francji styl ten nazywany jest Art Nouveau, w Niemczech Jugendstil lub Sezessionsstil, we Włoszech Stile floreale lub Stile liberty.

Za bezpośredni okres kształtowania się secesji uważa się lata 80., za jej początek - lata 90. XIX. Dojrzałą formę osiągnęła ona w połowie lat 90. z apogeum popularności i możliwości w roku 1900 (Wystawa światowa w Paryżu). W drugiej połowie lat 90. styl rozpowszechnił się w całej Europie, czego efektem było wykształcenie się narodowych odmian stylu.

Nazewnictwo

Secesja jest nurtem, który zyskał bardzo liczne nazwy. Polski termin secesja (jak i np. czeski secese) pochodzi od terminów Sezession i Sezessionsstil, używanych w Austrii na określenie tego nurtu, ale także i stowarzyszenia, powstałego w 1892 roku w Monachium (a potem Wiedniu i Berlinie). Słowo Sezession zaczerpnięto z łacińskiego secessio - oddzielenie się, wycofanie.

We Francji secesja zyskała miano Art Nouveau (Nowa Sztuka). Terminu tego użył prawdopodobnie po raz pierwszy Henry van de Velde w eseju Deblaiment d'art (1894), jednak spopularyzowało go otwarcie rok później w Paryżu salonu Salomona Binga o nazwie L'Art Nouveau. Terminem tym w polskiej literaturze określa się przede wszystkim francuską odmianę secesji, jednak bywa on także używany w odniesieniu do innych krajów. Ten francuski termin jest także powszechnie używany w krajach anglosaskich.

W Niemczech ukuto nazwę Jugendstil, pochodzącą od monachijskiego tygodnika "Jugend" (Młodość). Obecnie pod nazwą tą rozumie się głównie niemiecką (lub austriacką) odmianę secesji.

Charakterystyka

Za podstawowe cechy secesji uważa się powszechnie charakterystyczną linię - giętką, płynną i ruchliwą oraz bogatą ornamentykę, zwłaszcza roślinno-zwierzęcą. Niewątpliwie jest to słuszne twierdzenie, jednak secesja była zjawiskiem bardziej złożonym i różnorodnym, nieograniczającym się wyłącznie do tych dwóch tendencji. Obok nurtów kwiatowo-organicznych (występujących zwłaszcza w Nancy z Gallém), obecne były nurty bardziej geometryczne, a mniej ornamentalne (np. Austria) czy abstrakcyjne i strukturalne, w których motywy organiczne są silnie przekształcane, tworząc formy niemal abstrakcyjne, a struktura danego obiektu jest podkreślona (Francja, Belgia - np. wejścia Guimarda do paryskiego metra).

Secesja, dążąca do stworzenia nowego stylu i zerwania z historyzmem, odcięła się od stosowanych dotychczas tradycyjnych form architektonicznych, np. antycznych porządków i pragnęła nowości oraz innowacji, stosując nowe sposoby ujęcia, nowe tworzywa, metody konstrukcji i techniki. Artyści chcieli, by objąć nią wszystkie dziedziny: od malarstwa, rzeźby i architektury po meble, ceramikę, biżuterię, ubiory i tkaniny, nobilitując tym samym sztuki stosowane i zdobnictwo oraz tworząc dzieła o charakterze dekoracyjnym. Tę ozdobność uzyskiwano - tak jak i wcześniej - za pomocą ornamentu, ale nowego, nieodwołującego się już do antycznych meandrów czy palmet, lecz budowanego na bazie roślin (czy to egzotycznych, czy zupełnie pospolitych) i motywów zwierzęcych.

Charakterystycznym środkiem, jakiego używali artyści, była wspomniana już płynna linia. Według jednych teorii zaczerpnięta została ze świata roślin: łodyg, wici itp.; według innych było odwrotnie – to właśnie zamiłowanie secesji do giętkiej linii wywołało zainteresowanie motywami roślinnymi. Innym środkiem była płaska plama, oznaczająca rezygnację z efektów iluzjonistycznych i sugestii przestrzeni za pomocą dotychczas stosowanych metod: perspektywy linearnej i powietrznej oraz światłocienia. Artyści szczególnie chętnie podkreślili pion: obrazy często miały formę wąskich, wysokich prostokątów, stosowali motywy wertykalne i strzeliste (wysmukłe postacie, długie łodygi roślin), akcentowali elementy pionowe. Charakterystyczna była także asymetria oraz kolory: głównie jasne, delikatne, takie jak biel czy lila.

Źródła i kształtowanie się stylu

Korzenie secesji były rozległe, miała ona wielu prekursorów i rozbudowane podłoże ideologiczne. Zapowiedzi typowych dla niej form i elementów pojawiły się w Anglii i Francji znacznie przed rozkwitem stylu.

Koniec XIX wieku naznaczony był szczególnie silną chęcią uwolnienia się od akademizmu, pobudzaną przez zbliżający się nowy wiek i pragnieniem reformy. Część artystów z pogardą traktowała powszechne wówczas zjawisko historyzmu, uważane przez nich za marną imitację dawnych stylów. Chcieli za wszelką cenę stworzyć nowy styl. Istotne było także dążenie do jedności sztuk, do którego nawoływano już wcześniej, choćby w kręgu prerafaelitów, którzy zajmowali się wieloma dziedzinami sztuki. Rozwój techniczny postawił przed ówczesnymi artystami pytanie o miejsce maszyny w sztuce. William Morris i John Ruskin opowiadali się za rękodziełem, a nie wytworem fabrycznym; ich zwolennicy poświęcali się zatem rękodziełu, tworząc dzieła drogie, a co za tym idzie niedostępne i w efekcie sprzeczne z dążeniem do upowszechnienia pięknych przedmiotów. Jednak większość artystów secesyjnych nie miała obaw wobec maszyny - secesja godziła się z produkcją maszynową, ale nie rezygnowała z rękodzieła.

Wspomniany Morris i jego ruch Arts and Crafts mający na celu nadanie piękna przedmiotom codziennego użytku i przywrócenie rzemiosłu rangi sztuki odegrał istotną rolę w procesie kształtowania się secesji. Drogę secesji torowali także prerafaelici ze swoją dekoracyjnością, symboliką i zamiłowaniem do linii oraz malarz James McNeill Whistler. O ile w Anglii ostatecznie nie wzrosła dojrzała forma secesji, o tyle na kontynencie tendencje te okazały się niezwykle istotnym czynnikiem[3]. Znaczący wpływ - zresztą nie tylko na secesję - wywarła sztuka japońska, która pojawiła się w Europie w latach 60. XIX wieku. Oprócz powierzchownego wykorzystywania w dziełach orientalnych akcesoriów, artyści przyswajali sobie nowe podejście do problemu perspektywy, swobodną kompozycję, asymetryczność, jasny koloryt czy operowanie pustą płaszczyzną.

Dla rozwoju i rozprzestrzeniania się stylu ważną rolę odegrały czasopisma artystyczne, wydawane wówczas bardzo licznie (w latach 90. XIX w Europie było co najmniej 100 tytułów.

Ośrodki

Początki secesji powstały jednocześnie i, jak się zdaje, niezależnie od siebie w kilku punktach ziemi. Poszczególne jej elementy występują w latach osiemdziesiątych w Katalonii, Stanach Zjednoczonych, Anglii, Francji[4]. W latach 90. XIX styl nagle pojawił się w różnych ośrodkach, takich jak Anglia, Belgia, Francja.

Anglia

Jak już zostało powiedziane, na pojawienie się secesji w Anglii złożyło się wiele czynników. Za jednego z pierwszych angielskich artystów secesyjnych uważa się projektanta Arthura H. Mackmurdo, autora m.in. okładki do książki Wren's City Churches (1883) z motywem falujących, dynamicznych kwiatów. Czołowym twórcą był Aubrey Beardsley, tworzący w latach 90. XIX, który w swoich rysunkach szczególnie często (i bardzo śmiało) odwoływał się sfery erotycznej (np. nimfomanii). Jego ilustracje cechował silny linearyzm i płaszczyznowość, wyrafinowanie, rezygnacja ze światłocienia, deformacja - czasem wręcz karykaturalna.

Belgia

To właśnie w belgijskiej Brukseli - bardzo żywym wówczas ośrodku artystycznym - najwcześniej pojawiła się architektura secesyjna[5]. Pierwszym dziełem był Maison Tassel (Dom Tassela), wzniesiony przez Victora Hortę w latach 1892-3. Pomieszczenia otrzymały różnorodne kształty, wzajemnie się przenikając. Klatka schodowa dekorowana jest motywami z dynamicznej, wijącej się linii, umieszczonymi na ścianach, podłodze, balustradzie i kolumienkach. W fasadzie architekt umieścił wykusz i okna o rozmaitych kształtach. Niejasna jest kwestia oryginalności Maison Tassel i stopnia, w jakim innym artyści mogli wpłynąć na powstanie tego pierwszego, w pełni secesyjnego i jednolitego dzieła architektonicznego. Horta był autorem także wielu innych kamienic i budowli (np. Hôtel Solvay, 1[zasłonięte]895-19; Maison du Peuple, 1896-9), eksponujących żelazna konstrukcję, stosujących krzywolinijne ornamenty i różnorodne materiały.

Drugim czołowym secesyjnym twórcą był Henry van de Velde, najpierw działający jako malarz (neoimpresjonista i abstrakcjonista), od lat 90. jako architekt, projektant wnętrz, mebli, porcelany, biżuterii itd. Pierwszym ważnym dziełem była willa Bloemenwerf w Ukkel z secesyjnymi meblami i wyposażeniem. Następnie zaprojektowane wnętrza dla S. Binga do budynku w Paryżu zw. Maison Bing lub Maison de l'Art Nouveau, spotkały się mieszanym odbiorem. W 1897 roku miała miejsce wystawa dzieł Veldego, która ugruntowała jego pozycję, stając się wręcz dla młodych artystów objawieniem nowego stylu[6]. Po 1900 van de Velde tworzył w Niemczech, projektując liczne wnętrza i teatr Werkbund w Kolonii (1914). Zajmował się także teorią sztuki, pisząc artykuły i wykładając. Opowiadał się za sztuką bez podziału na sztuki piękne i rzemiosło, dostępną dla wszystkich. Był zwolennikiem maszyny, a nawet głosił piękno nowych wynalazków (np. lokomotywy). Posługiwał się przede wszystkim linią.

W malarstwie główną postacią był symbolista Fernand Khnopff, tworzący nastrojowe płótna z melancholijnymi kobietami.

Francja

Podobnych rysów czy związków z secesją dopatruje się w niektórych dziełach Paula Gauguina, Émile'a Bernarda i Vincenta van Gogha. Podobieństwa polegały na odrzuceniu przez tych malarzy realizmu i impresjonizmu, by posługując się linią i płaską plamą, wyrażać idee i wywoływać nastroje. Także u nabistów widać cechy wspólne z Art Nouveau: symbolizm, używanie płaskich plam barwnych, zainteresowanie różnymi dziedzinami sztuki. W bogatym dorobku Auguste'a Rodina znajdują się rzeźby, posługujące się secesyjną falistością i płynnością (Danaida, 1885; Brama Piekła, 1[zasłonięte]880-19).

Głównymi ośrodkami francuskiej secesji były: Paryż i Nancy. W stolicy działał czołowy architekt francuskiego Art Nouveau - Hector Guimard, znany przede wszystkim jako twórca wejść do stacji paryskiego metra. Wykonane fabrycznie z żelaza pomalowanego na zielono, oparte są na bujnych, płynnych liniach. Wznosił także kamienice i pałace (np. Castel Béranger, 1894-8) i budynki publiczne (np. sala w Humbert de Romans, 1902, z wyeksponowaną stalową konstrukcją). W Paryżu działał również najwybitniejszy złotnik i jubiler secesyjny, René Lalique[7].

Okres secesji przyniósł szczególny rozkwit sztuki plakatu. Jednym z ojców współczesnego plakatu był Jules Chéret, operujący żywą kolorystyką, niezwykłymi krojami pisma i uproszczonym rysunkiem, drugim - Henri de Toulouse-Lautrec.

Natomiast w Nancy tworzył Émile Gallé, działający na polu meblarstwa i szklarstwa. Szczególnym zainteresowaniem darzył przyrodę, a zwłaszcza rośliny. Zbierał je i hodował, czerpiąc z nich inspirację do tworzonych dzieł. W swoich wyrobach szklarskich stosował różne techniki i kształty naczyń. Dzięki własnym metodom barwienia szkła uzyskał szeroką gamą kolorów, stosując przede wszystkim odcienie mleczne i matowe.

Niemcy

Dla rozwoju niemieckiej secesji ważnym wydarzeniem było powstanie w Monachium pisma "Jugend" (1896), bogato ilustrowanego m.in. przez Ottona Eckmanna. Ten grafik i projektant stworzył m.in. makatę z płynącymi łabędziami, operującą płaską plamą i linią oraz pozbawioną światłocienia. Stworzył również charakterystyczną, secesyjną czcionkę. Inne ważne niemieckie pisma tego czasu to: "Simplicissimus" i "Pan".

Hermann Obrist był projektantem i rzeźbiarzem. Podobnie jak Morris, chciał odnowić rzemiosło i w tym celu założył w 1897 roku warsztaty rzemiosła artystycznego (Vereinigte Werkstäten für Kunst im Handwek). W swoim hafcie Cyklamen (1895), na niebieskawym tle przedstawił powyginaną, wężowatą żółtą roślinę. Ze względu na jej bardzo dynamiczny charakter haft ten nazywany jest również Uderzenie biczem.

August Endell zaprojektował fasadę pracowni fotograficznej "Elvira" (1897-8): na płaskiej ścianie, zaopatrzonej w różnorodne okna, umieścił ogromną, dynamiczną płaskorzeźbę, na wpół-abstrakcyjną, przypominającą skrzydło ptaka, morskie fale i liście. Ta na swe czasy szaleńczo zuchwała płaskorzeźba, przykład najbardziej wybujałej, najbardziej rozwichrzonej secesji, gorszyła długo dobrodusznych monachijczyków i została w końcu zniszczona za rządów Hitlera.

Hiszpania

Głównym ośrodkiem w Hiszpanii była Barcelona, a czołowym twórcą - Antoni Gaudí. Jego twórczość była mieszaniną różnorodnych stylów, która z czasem zyskała odrębny, oryginalny charakter, po części secesyjny. Jego wczesne dzieło, Casa Vicens (1878-80), otrzymało secesyjne ogrodzenie z żelaza, oparte na motywach roślinnych (palmy, lotos) i krzywych liniach. Wężowate kraty umieścił w portalach pałacu Güell (1885-9). Park Güell ozdobił niezwykłymi budowlami. Wzniósł wreszcie dwie kamienice - Casa Batlló i Casa Milà - o falistych, rozkołysanych fasadach, pozbawionych niemal zupełnie prostych linii. Druga z nich porównywana była do zastygłej lawy, piaszczystych wydm, wypłukanych skał czy rozkołysanego morza. Na jej dachu architekt umieścił fantazyjne kominy. Dziełem jego życia stała się Sagrada Família, którą trudno zaklasyfikować w ramy jakiegoś stylu. Po części neogotycka, po części secesyjna, zwieńczona czterema wieżami, przywodzącymi na myśl zarówno kubizm, jak ekspresjonizm.

Holandia

Znamiona secesji nosi wczesna twórczość Vincenta van Gogha, kształtująca się pod wpływem sztuki japońskiej i oparta na niespokojnych liniach. Na dalszy rozwój secesji w Holandii wpływ mieli: Jan Toorop i Johan Prikker. Toorop, w którego dziełach podkreśla się często symboliczny wydźwięk, często malował kompozycje zagmatwane, rytmicznie powtarzające się. Wielokrotnie wykorzystywał motyw wysmukłych kobiet, oplecionych przez długie szaty i włosy.