Serwis Prababci art deco obiadowy /7/ Krautheim z lat 20/30tych

Piękny stary serwis Krautheim Selb. Pochodzi z jednego kredensu w Bawarii – waza, sosjera, półmisek – niestety talerze przeszły swoje… ale zostały uzupełnione wspaniale- dwoma kolekcjonerskimi talerzami Rosenthal Mariez 1932 roku z sygnaturą samego Philippa Rosenthala, trzema głębokimi pięknymi talerzami Hutschenreuther, starą salaterką Schirnding , półmiskiem i sosjerą gondolą Mitterteich.

.

Waza i sosjera Krautheim są niezwykle piękne- cudowne proporcje antycznych naczyń , bordiura perełkowa – niezwykle trudna technologicznie, która znajdziemy tylko na najdroższych naczyniach Rosenthala i cudowne ręczne złocenie gruba warstwa pięknego starego złota i czarną emalią, która czarną koronką tworzy niezwykły orientalny wzór kręcących się kół – symbolizujących w sztuce Dalekiego Wschodu żywioły – będąc jednocześnie niezwykle przyciągającym wzrok elementem dekoracyjnym.

Warto kupić ten serwis to piekna kolekcja porcelany z lat 20tych z najwyższej półki… Można w ten sposób wzbogacić swoja zastawę o elementy ze stołu arystokracji z lat 20tych – będą przypominać stół Prababci. W Polsce zachowało się tak niewiele starej porcelany, że każda okazja, żeby wzbogacić swój kredens o skarby ze wspaniałej przeszłości musi być wykorzystana.

Dziś tej klasy porcelanę robi już tylko Rosenthal, Furstenberg , Tettau i Villeroy & Boch- ale ceny są kosmiczne.

Polecam serdecznie…

W skład serwisu wchodzą:

1.Waza Krautheimwysokość 17,5 cm średnica22 cm od ucha do ucha 29,5 cm

/ minimalne przetarcie czarnej emalii na uchwytach/ reszta w stanie idealnym

2.Sosjera Krautheim z uchwytemwysokość 9,5 cm owal misy22 x 11 cm podstawa 25 x 14,5 cm

3.Patera Moschendorf średnica24,6 cm od ucha do ucha 25,8 cm- bardo ładna klasyczne art deco – trochę wytarte złocenia –

Razem 27 elementów – cudownej starej pięknej porcelany z przełomu lat 20 i 20tych… stary serwis, na którym możemy podać elegancki obiad dla 6 osób… jego elementy pasują do każdego serwisu zdobionego złotem i będą niezwykle oryginalną i piękną ozdobą świątecznego stołu. Serwis Prababci...

Nic tak nie pasuje do naszych współczesnych modernistycznych wnętrz jak stare art deco z lat 30tych – klasyczne greckie proporcje naczyń podkreślone delikatnie złoto czarnymi lamówkami – to wielka ozdoba eleganckiego stołu i kredensu…

Cena wywoławcza za serwis500 zł-

Porzellanfabrik Christoph Krautheim

Christoph Krautheim, Gründung einer Porzellanmalerei

Als Christoph Krautheim im Jahr 1884 mit der Bemalung von Porzellan begann, stand ihm lediglich ein Lehrling zur Seite. Der Sitz des kleinen Unternehmens war das elterliche Haus in Selb. Krautheim besass zunächst keinen eigenen Brennofen, sondern bezog die Rohware – das noch undekorierte Porzellan – von den Fabriken am Ort, wie etwa von der Porzellanfabrik Lorenz Hutschenreuther oder von Jakob Zeidler (Selb-Plössberg), seinem früheren Lehrherrn. Später weiteten sich seine Geschäftsbeziehungen aus, und er bekam auch Ware von den beiden Marktredwitzer Porzellanfabriken Thomas und Jäger geliefert. 1889 trat sein Schwager Richard Adelberg der Geschäftsleitung bei, woraufhin das Unternehmen mit Krautheim & Adelberg firmierte. Der Absatz der Krautheimschen Geschirre florierte in der Folgezeit so gut, dass das Unternehmen.

1912 drei Brennöfen bauen und damit eigenes Porzellan herstellen konnte. Die Mitarbeiterzahl hatte sich im Zuge dieser Expansion auf ca. 150 ausgeweitet. Aufgrund der herausragenden. Qualität des Porzellans einerseits und der sehr gelungenen Farbdekore andererseits durfte Krautheim als „Königlich Bayerischer Hoflieferant“ firmieren. Werbekampagnen in den einschlägigen Magazinen der zwanziger und dreissiger Jahre belegen die rege Beteiligung der Firma an Ausstellungen und Messen in dieser Zeit. Bis zum Beginn der dreissiger Jahre war das Unternehmen Krautheim und Adelberg sehr erfolgreich. Der Absatz ging jedoch in den folgenden Jahren stark zurück. Christoph Krautheim erlebte diese Phase seines Unternehmens kaum mehr, er starb 1933.

Sein Nachfolger und zweitältester Sohn Richard übernahm die Geschäftsleitung, sah sich aber einer stets schwieriger werdenden Marktsituation gegenübergestellt. Mit Rationalisierungsmassnahmen und Personalreduzierung gelang ihm die Weiterführung bis zum Zweiten Weltkrieg. Jedoch hatte sich die Absatzlage für Porzellan um 1950 erneut völlig verändert. Der hohe Qualitätsstandard der Porzellane liess sich nicht mehr halten. Personal musste eingespart werden, um die Lohnkosten zu reduzieren.Technisierung von Arbeitsgängen und stärkerer Einsatz von Maschinen waren die Folge. Trotz dieser anhaltend schwierigen wirtschaftlichen Situation gelang es den Nachfolgern des Firmengründers Christoph Krautheim, die Geschäfte noch über 25 Jahre weiterzuführen, ehe das Unternehmen 1977 in Konkurs ging.

·The Mosanic Pottery Max Emanuel & Co. (ca. 1895 - ?)

·- Max Emanuel & Co. Porzellanfabrik (? - 1917)

·- Porzellanfabrik Mitterteich AG (1917 - )

·Notatka historyczna

·Zegarmistrz z Mitterteich, Ludwik Lindner założył w 1867 roku pierwszą w mieście fabrykę porcelany, która w 1895 roku została przejęta przez firmę Mosanic Pottery Max Emanuel & Co. z siedzibą w Londynie.

W roku 1917 została skonfiskowana przez władze Bawarii jako własność wroga i przekształcona w Porzellanfabrik Mitterteich AG.
Po rozbudowie obiektów w latach 30-tych, fabryka zatrudniała 600 pracowników, a w roku 1947 przekroczyła stan zatrudnienia sprzed wojny (ok. 740 pracowników).

Program produkcji eksportowej obejmował nie tylko porcelanę użytkową i dekoracyjną, ale także naczynia ognioodporne, które sprzedawane były pod marką Porzeton.

Po pożarze w 1988 r., który zniszczył dużą część zakładów produkcyjnych, zbudowany został nowy zakład, zgodnie z najnowszymi standardami technicznymi i technologicznymi. Według zarządu firmy była to najnowocześniejsza fabryka porcelany w Europie.

W sierpniu 2004 r. rozpoczęło się postępowanie upadłościowe. Pomimo prób przywrócenia do aktywności, zakład został zamknięty na początku 2006 roku.

Porzellanfabrik Ludwig Lindner (1867 until 1895)

During 1867 Ludwig Lindner founded the first porcelain factory in the town of Mitterteich. The facility was later torn down during a modernization process and a new factory hall was built at the same location and dubbed 'Fabrik A'; the name stuck until the factory closed.

[2] : Mosanic Pottery Max Emanuel & Co. (1895 until 1917)

In 1895 the factory was taken over by the London-based 'Max Emanuel & Co.', represented by their manager Pappenheim. 'Max Emanuel & Co.' actually was a glass and porcelain retailer with a medium-sized store directly in London which had a large network of suppliers and other business contacts. Many renown companies worked with him or sold items via his shop in London, for example the company of 'Riessner, Stellmacher & Kessel' (Amphora) in Bohemia. His main interest however remained glass and around 1898/1899 commission Loetz to make 'copies' (based on the shape, not the decoration) of the 'Clutha' glass designs Christopher Dresser supplied to James Couper (thanks to Bradford Braden for this information).

The Mitterteich factory employed around 360 workers in 1913 and just as an interesting side note it should be mentioned that the porcelain decorator Julius Müller from 1895 onwards also run a guesthouse (Gasthof zum Lindenzweig) on 'Großensterzer Straße' which was also used as canteen for the workers of the porcelain factory and the guesthouse was also a meeting point for members of the social-democratic party in the area. Anyway, during World War I the factory was expropriated and continued business as a stock corporation. However there is one very interesting question that remains as the main shareholder is quoted to have been Alfred Pappenheimer. A few people of course still wonder if this was a mere coincidence or if either of the last names actually represented an adapted version of the other.

[3] : Porzellanfabrik Mitterteich A.G. (1917 until 2006)

Not much is known after the company was transformed but years later in 1988 a huge fire completely destroyed the 'Fabrik C' part of the facility which was rebuilt. From 1989 onwards the production area had a total of 20,000 square meters again. The 'Mitterteich A.G.' seemed to cope quite well with the overall situation on the German market. But in August 2005 the small city was rocked by the news that the company, represented by the board of directors, had to file for bankruptcy. For the 360 workers (70 percent of these female), it came as a shock. The small hope of an investor being able to save the company was destroyed by the local banks, who did not want to support the Mitterteich facility any longer. On March 1st 2006 the doors leading to the factory closed for the last time.