Sega Bass Fishing to tytuł od Segi, w którym wcielić możemy się w rolę wędkarza. Seria ta zasłynęła jeszcze za czasów ostatniej konsoli tego producenta – Dreamcasta – kiedy to zdobyła rzesze fanów na całym świecie (potem ukazała się jeszcze między innymi na PlayStation 2). Odznaczała się wówczas nie tylko znakomitą oprawą oraz charakterystyczną arcade’ową rozgrywką, ale i dodatkowym kontrolerem (wędką), który można było dokupić do gry. Wersja na Wii nie musiała ukazywać się wraz ze stosownym gadżetem, bo przecież Wii-mote oraz Nunchuk znakomicie nadają się do tego, by imitować ruchy prawdziwą wędką.

Sega Bass Fishing przynosi ze sobą właśnie przede wszystkim zaprojektowany od nowa, precyzyjny i maksymalnie intuicyjny model sterowania, przystosowany do możliwości kontrolerów stacjonarnej konsoli Nintendo. Wii-mote’em zarzucamy wędkę, natomiast wykonując stosowne ruchy Nunchukiem zwijamy dla przykładu żyłkę i wyciągamy rybę. Twórcy zaprojektowali całe sterowanie w ten sposób, by nawet osoby nie grające na co dzień mogły bez większych problemów dobrze się bawić.

W Sega Bass Fishing wprowadzono kilka trybów rozgrywki, w tym między innymi Practice (możemy poćwiczyć na spokojnie techniki łowienia), Arcade (łowimy jak najwięcej ryb w jak najkrótszym czasie), Torunament (czyli zawody, w których rywalizujemy z innymi wędkarzami), czy też Nature Trip, w którym mamy pełną swobodę – możemy łowić ile chcemy i gdzie chcemy.

Do naszej dyspozycji oddano 15 jezior. Mamy pełną dowolność w wyborze pory dnia, co ma wpływ na dostępność konkretnych gatunków ryb. Wybierać możemy spośród kilkudziesięciu typów przynęt, co ma niebagatelne znaczenie dla naszych wyników – poszczególne gatunki ryb reagują bowiem lepiej na właściwe dla nich przynęty.

Od samego początku, gracz w intuicyjny sposób poznaje wszystkie prawidła rządzące programem. W pierwszych misjach dostanie on we władanie mały oddział żołnierzy, dopiero później, w trakcie kolejnych scenariuszy, pojawiać się będą bardziej zaawansowane środki zagłady, by pod koniec gry mieć możliwość przeprowadzania frontalnego ataku, całym dostępnym asortymentem. W Chain of Command niezwykle istotnym czynnikiem, jest teren, po którym przyjdzie się nam poruszać. Szczegółowe drzewa, krzaki, skały, czy zabudowania, mają nie tylko przykuwać oko estetyką wykonania, ale przede wszystkim stanowić ważny element działań strategicznych. Żołnierze mogą wykorzystywać naturalne przeszkody jako osłonę przed wrogimi wojskami, lub niszczyć je, by uniemożliwić to samo przeciwnikowi w odwrotnej sytuacji. Kampania oferuje dwadzieścia scenariuszy, ułożonych w logicznym ciągu, o wzrastającym poziomie trudności. Dostępnych jest 20 różnych jednostek amerykańskich i tyleż samo niemieckich, którymi nie da jednak się sterować.