sygnatura z końca XIXw. - świetne geometryczne linie- ciekawe nowoczesne złocenie- które w epoce art deco- podbije cały świat. Dzbanek na uchwycie i przy dzióbku ma wady technologiczne- nie jest najwyższej jakości- ale za to ma 100 lat , a secesyjna porcelana z Wałbrzycha - to rarytas kolekcjonerski.

Druga bardzo ciekawą rzeczą z tego kredensu jest secesyjna złocona miarka kuchenna Luchs Messbecher - znajdziecię ją Państwo na aukcjach - kolekcjonerska

Ciekawy jest takze mlecznik- niesygnowany- ale Miśnia w tym czasie robiła identyczne- i imbryczek na esencję niesygnowany- równiez wygląda na stary...

Filiżanki - dwie sygnowane Wallendorf- kul;towa designerska fabryka- sa bardzop podobne do filiżanek Rosenthala z lat 30tych- te produkowano po wojnie az do końca lat 80tych. Maja swoich wiernych wielbicieli i nalezą do najlepiej sprzedających sie fasonów. Uniwersalne- kawowo herbaciane- bardzo wygodne w użyciu.  jedna z dekoracjami myśliwskimi.

Wymiary

1.Luchs Messbecher wysokość 14,8 cm średnica kołnierza 10,8 średnica podstawy 8 cm

2. 7 filiżanek Wallendorf wysokość 7 cm średnica 9 cm od ucha do brzegu pucharu 11,8 cm plus podstawki nieoryginalne

3. Imbryczek na esencje wysokość 14 cm średnica 10 cm od ucha do dzióbka 18,5 cm

4.Dzbanek KPM - sygnatura łuk przekreslony dwiema kreseczkami i napis KPM - wysokość 25,5 cm średnica 13 cm od ucha do dzióbka 22 cm wady fabryczne- mimo to super

Mlecznik wysokość 9,5 cm średnica 7,5 cm od dzióbka do ucha 12 cm

Wałbrzych- Carl Tielsch

Sukces Carla Kristera spowodował powstanie drugiej wytwórni w Wałbrzychu w 1845 roku. Carl Tielsch, radca handlowy, urodzony w Borze koło Środy Śląskiej, założył fabrykę w Starym Zdroju

(Altwasser). Była to niewielka wioska znajdująca się wówczas 6 km od Wałbrzycha (dziś jest jedną z dzielnic miasta). Dyrektorem został Ernst Bauer. Duże nakłady finansowe Tielscha pozwoliły na szybki i prężny start manufaktury. W roku 1864 zakład zatrudniał już tysiąc czterystu pracowników.

Wyroby uzyskiwały wiele nagród i wyróżnień na wystawach. W latach 60-tych XIX wieku firma Tielscha posiadała trzy fabryki. Najwyższy poziom artystyczny wytwórnia osiągnęła w latach 1860-

1900. Produkowane przedmioty były bardzo bogato dekorowane, posiadały efektowne kształty. Ich jakość porównywano z jakością naczyń z Berlina, a nawet Miśni.

W 1882 umarł założyciel manufaktury- Carl Tielsch. Mimo tego w dalszym ciągu świetnie prosperowała. Zarząd przejął jego syn Egmont, który kontynuował dzieło swojego ojca. W 1900 roku fabryka wstąpiła do Związku Niemieckich Fabryk Porcelany w Berlinie.

W 1906 roku zastosowano pierwszy piec tunelowy w Niemczech.

W 1917 roku fabryka stała się spółką akcyjną i związała się z wytwórnią Hutschenreuthera. W 1932 była już oddziałem fabryki z Hohenberg.

W XX wieku jakość wyrobów obniżyła się. Fabryka produkowała masowo porcelanę stołową. Masa porcelanowa była nadal dobrej klasy, ale wyrobom brakowało XIX-wiecznej dekoracji i finezji kształtów. W 1945 roku wytwórnia przeszła na własność PRL, zmieniając nazwę na "Tielsch- Państwowa Fabryka Porcelany". Przez następne siedem lat zakłady kontynuowały wzory z poprzednich okresów działalności. W 1952 państwowe władze przejęły fabrykę całkowicie. Nastąpiła kolejna zmiana nazwy ("Zakłady Porcelany Stołowej Wałbrzych").

W 1992 roku firma została ponownie sprywatyzowana i stała się spółką akcyjną. Głównymi właścicielami zostały rodziny Świerczyńskich i Kułakowskich. Manufaktura działa do dziś, będąc jednym z największych producentów porcelany w Polsce.

Silesia / Waldenburg (today Wałbrzych):

[1] : Krister Porzellan-Manufaktur (1831 until 1920)

The first factory in the town of Waldenburg was founded by C.S. Rausch in 1820 and even if the business only had a single kiln it was still fairly successful. Attracted by the local possibilities a second factory was opened by the businessman Traugott Hayn in 1829. These two facilities had a quite interesting fate as a decorator from Thuringia at the Rausch facility changed to Hayn and took over the business in 1831; this worker was of course no other than Carl Franz Krister who in 1833 also bought the company from Rausch for an amount of 15500 Taler. It can only be speculated on how Krister actually was able to pay for all this but it appears that before he even started to work for Rausch he already owned a kaolin deposit near the city of Meißen in Saxony which he then used as source for raw material, the required quartz was delivered from a quarry in Schreiberhau (today Szklarska Poręba).

Straight from the start Krister tried to catch customers by imitating the base mark of the 'Königliche Porzellan-Manufaktur' (KPM) in Berlin and being very cautious he decided to use a simple vertical bar instead of a sceptre. When KPM Berlin shortly afterwards added the initials 'KPM' to their mark, Krister also added these letters and successfully defended the addition (standing for 'Krister Porzellan Manufaktur') even after the KPM Berlin tried to stop him through a court decision. From the end of 1844 onwards the KPM Berlin changed the strategy and introduced the imperial eagle with sceptre and orb over the initials 'KPM' and Krister introduced an own version of the mark by simply omitting the scepter and orb.

But Krister would not have been successful by only relying on copying the famous 'KPM' mark. The quality of his products was exceptionally good and he soon had lots of wealthy customers with their own requirements and over time his business became quite well known and further recognition was achieved through the medals his products earned at the Paris exhibition during 1867. But Carl Krister died the same year at the age of 65 and the business fell to the Haenschke heirs. It should be noted that at the time he died the former small business had developed into one of the largest firms led by a single person next to the factory of Carl Tielsch in Altwasser. Anyway, the Haenschke family further improved the factory that employed 800 workers in 1913 and it remained in their hands until they decided to change it into a limited corporation in the year 1920.

[2] : Krister Porzellan-Manufaktur A.G. (1920 until 1952)

In 1921 the company was one of the few manufacturers that produced replacement currency in the form of porcelain coins as the German Mint was not able to produce enough money to follow the very high inflation rates. Proceedings were based on a special law that allowed a few supervised companies to produce so-called Notgeld. The same year also saw the Rosenthal group achieve majority holding but the traditional name was kept until 1945 when Soviet troops occupied Waldenburg. As soon as the war ended it was clear that the area would in future belong to Polish territory and all German citizens with exception of the skilled workers from the factory had to leave the area; the remaining workers were forced to stay until they had re-educated the Polish immigrants. The factory itself was instantly nationalized but the name was left unchanged until 1952 when the facility was finally renamed to 'Fabryka Porcelany Krzysztof'.

As to compensate the loss of production capacity the Rosenthal group during 1952/53 built a replacement facility in Landstuhl (Rhineland-Palatinate) which used the name 'Krister Porzellan-Manufaktur A.G.' and continued to use the mark listed in the 'Marks' section of this document. During 1965 the firm moved to Marktredwitz in Bavaria but the name of the great Silesian enterprise was discontinued in 1971 due to (as they called it) 'organizational reasons' and in the year 2004 Rosenthal finally had the trademark registration of the Krister marks revoked.

[3] : Fabryka Porcelany Krzysztof (1952 until 1995)

The nationalized factory introduced the 'Wawel' mark which in a modernized version is still in use today and soon advanced to the most vital production facility in Poland. It constantly expanded and was modernized on a regular basis, resulting in a first class factory with a world wide reputation. In 1994 it was decided to slowly reprivatize the business and after initiating the privatization process in May 1995 the factory started to issue employee shares.

[4] : Fabryka Porcelany Krzysztof S.A. (1995 until ...)

The privatization process ended successfully in September 1999 and the factory became one of the largest companies in Poland, covering the whole range of items from cheap stapleware through to high-end tableware.

WALLENDORF Geschichte der Manufaktur

240 Jahre bewegte Manufakturgeschichte – Einleitung

Heubach & Kämpfe AG - Aktie zur Messe in Leipzig

Gut 50 Jahre nach Erfindung des Porzellans durch Ehrenfried Walther von Tschirnhaus und Johann Friedrich Böttger ersuchte im Jahre 1761 Johann Wolfgang Hammann aus Katzhütte am Fürstenhof zu Schwarzburg-Rudolstadt um die Konzession zur Porzellanherstellung. Nur drei Tage vorher war allerdings eben diese Konzession exklusiv an Heinrich Macheleid aus Sitzendorf vergeben, so dass Hammanns Gesuch abgelehnt wurde. So schnell gab Johann Wolfgang Hammann seinen Traum von der Herstellung des „weißen Goldes“ jedoch nicht auf und ein Jahr später gelang ihm in Katzhütte der erste Brand von Hartporzellan.

Ein weiteres Jahr darauf erwarb er das „Freiherr von Hohenthalsche“ Rittergut in Wallendorf auf dem Territorium des Herzogtums zu Sachsen-Coburg-Saalfeld. Nach Erteilung der Konzession zur Porzellanherstellung durch den Herzog von Sachsen-Coburg am 30. März 1764 gründete Wolfgang Hammann gemeinsam mit seinem Sohn sowie dem Glasmaler Gottfried Greiner und dessen Vetter Gotthelf Greiner die Porzellan Manufaktur Wallendorf. Das Wallendorfer Porzellan wurde ursprünglich aus Rohstoffen der Umgebung gebrannt, so dass der Scherben entsprechend unsauber und getönt war. Bereits ab 1780 gelang jedoch durch den Bezug und die Verwendung böhmischen Kaolins der Brand reinweißer Scherben, so dass 1793 Wilhelm Martius über das Wallendorfer Porzellan sagte: „Es ist blendend weiß, … fein gemahlt und so hart, dass es am Stahl Funken giebt.“ Bis 1833 befand sich die Manufaktur dann im Familienbesitz der Hammanns. Darauf folgten wechselreiche Jahre, in denen sich die Wallendorfer Porzellanmanufaktur in den Händen verschiedener Besitzer wieder fand, Namen, die auch heute noch für Porzellan–Tradition und -Qualität stehen: Hutschenreuther, Kämpfe, Sonntag, Heubach, Fraureuth, Schaubach. Die wechselnden Besitzer und das wirtschaftliche Auf und Ab manifestieren sich nicht zuletzt in der Vielzahl der verwendeten Bodenmarken, die sich zeitweise stark an das Meißner Markenzeichen anlehnten, was zu mehreren Abmahnungen der kurfürstlich sächsischen Landesbehörde führte. Die jetzige Marke (W) unter bekreuzter Helmkrone und dem Gründungsjahr 1764 wurde 200 Jahre nach der Gründung der Porzellanmanufaktur Wallendorf eingeführt.

Maria Bianka Hammann – 1804 bis 1862
Kämpfe & Heubach AG / Fraureuth Porzellan – 1897 bis 1928
Heinz Schaubach – Wallendorfer Porzellan – 1928 bis 1953