Felieton może napisać każdy. Ale lepiej, żeby to zrobił ktoś taki jak Grzegorz Skurski. Żeby mieć ten dar, trzeba najpierw być przez wiele lat dobrze zapowiadającym się sportowcem, miłośnikiem kobiet, a potem ich spowiednikiem, bo żeby coś opisać, najpierw trzeba posiąść umiejętność słuchania i patrzenia. W korku też trzeba się rozglądać... Będąc reżyserem, dokumentalistą, nauczył się dziwić wielu rzeczom, by w końcu nie dziwić się niczemu. Nie przypadkiem właśnie jemu zwierzała się bohaterka opowiadania „Tajemnice kobiet”, (I nagroda w konkursie Polskiego Radia). Wszyscy tkwimy w korkach, ale zobaczyć bezsensowny sens tego stanu i opisać go z różnej strony może tylko kierowca, który ma za sobą setki tysięcy kilometrów. Zarówno na trasie życia, jak i w korku, czuje się na swoim miejscu. Bo felieton to zarówno szyderstwo, co spowiedź, refleksja i kopniak, ciało i dusza. I takie właśnie są to teksty Skurskiego, wiecznego wędrowca, właściciela prawa jazdy kategorii I na wszystkie środki lokomocji i na wszystkie rodzaje felietonów.