Red Orchestra: Heroes of Stalingrad to druga odsłona serii realistycznych taktycznych strzelanek sieciowych, tym razem wzbogacona również o kampanię solową. Dzieło zostało stworzone przez studio Tripwire Interactive, które odpowiada za pierwszą część gry, czyli Red Orchestra: Ostfront 41-45 oraz Killing Floor. Poszczególni pracownicy firmy zajmowali się w przeszłości również tworzeniem modyfikacji do wielu popularnych produkcji.

Heroes of Stalingrad to połączenie ciekawej kampanii solowej z rozbudowanym trybem rozgrywki sieciowej. Szereg misji dla pojedynczego gracza przedstawia, jak sama nazwa wskazuje, bitwę o Stalingrad. Co ciekawe, została ona ukazana z perspektywy obu frakcji. Walczymy zarówno po stronie niemieckiej i rosyjskiej, poznając operacje militarne przeprowadzane od lipca 1942 do lutego 1943. Oprócz tego dodano kooperatywny tryb Skirmish, w którym maksymalnie dziesięcioro graczy zmaga się z przeciwnikami prowadzonymi przez sztuczną inteligencję. Red Orchestra 2 oferuje spory wybór różnorodnych trybów zabawy. Powrócił znany z części pierwszej Territory, w którym naszym zadaniem jest wykonywanie konkretnych zadań polegających na atakowaniu lub bronieniu określonych miejsc. Towarzyszą mu - klasyczny drużynowy Deathmatch w postaci Firefighta oraz Countdown, gdzie również realizujemy odgórnie przydzielone rozkazy, ale na ich wykonanie dostajemy ograniczoną ilość czasu i żyć. Najbardziej ambitnym trybem jest wieloosobowa kampania. Dwie drużyny graczy toczą wtedy wojnę o mapę podzieloną na dziesięć sektorów i zdobycie każdego wymaga wygrania oddzielnego meczu.

Oczkiem w głowie twórców jest realizm. W grze obecne są takie elementy jak opatrywanie ran czy rozbudowana fizyka lotu pocisków, która bierze pod uwagę ich opadanie wraz z pokonywanym dystansem. Wprowadzony został system osłon, ale jednocześnie podczas korzystania z niego cały czas oglądamy akcję z perspektywy pierwszej osoby. Wśród nowości wymienić można jeszcze wydawanie rozkazów oddziałom oraz sieciowe statystyki, dzięki którym gracze mogą śledzić swoje postępy. Warto podkreślić również bardziej wyważony poziom trudności. Postanowiono dać szansę także mniej zaawansowanym miłośnikom strzelanek, przedstawiając bardziej przystępne wprowadzenie. Sporą atrakcją jest ponadto możliwość pokierowania potężnymi czołgami. Również w tym wypadku postawiono na realizm i sterowanie przypomina bardziej symulator niż grę FPS. We wnętrzu pancernego giganta znajduje się cała załoga, a utrata jednego z jej członków bardzo negatywnie odbija się na potencjale bojowym całej maszyny.

Podczas zabawy zwiedzamy wiele bunkrów, budynków, stacji kolejowych i wykorzystujemy mnóstwo realistycznie odwzorowanego sprzętu. Gra wykorzystuje potencjał silnika Unreal Engine 3, dzięki czemu lokacje i modele prezentują się świetnie.