POTĘGA JEDNOSTKI
Inteligentnie oglądamy dzieje ludzkości przynajmniej sze­ściu t3^sięc3^ lat. Podziw rosnącej mocy człowieka! Przeraże­nie i ból z powodu potęgi jednostki człowieka, zaś niemocy i poddaństwa ogółu jednostek t. j. ludzkości. Ludzi jakby nie było. Samowładny samozwaniec, samolub i indywidualista, otoczon zbrojną kliką wierną z powodu wspólnych zj-sków, skuwał ludzkość w niewolę, deptał, pławił się w jej krwi, du­szom rozkazywał nie myśleć, nagiąć karku i w ciężkim niedo­statku lub bladej biedzie pracować, pracować, pracować. Ludzkość bez świadomości, bez woli, bez dążeń, bez duszy, żyła i żyje ciałem i instynktem. Panował i rządził, panuje i rządzi miecz i mistyczny nadziemski rozkaz! Życie było i jest cięż­kie! Tak było ,,od początku ^ i jest tak, od kiedy znamy dzieje ludzkości. Dawniejsze nędze i głody — obecnie zastępują kry­zysy i bezrobocia.
W miarę rozrostu pokoleń, samolubni mocarze człowieczej potęgi mnożyli się w grupach i kołach aż do najmniej szych i najdalszych osiedli ludzkich. W stolicy panował władca, im­perator, na czele zbrojnej dygnitarskiej bestji ludzkiej. Szero­kim kręgiem panoszyli się pomniejsi. Każdy z nich część wła­dzy musiał oddawać imperatorowi, część oddawał własnemu samolubstwu i nadmiernemu zyskowi. Bezkarnie rabował i kradł, patrząc, czj wiernie służy władcy. Tym sposobem za­sięg zbrojnej bestji ludzkiej docierał do szałasów i namiotów, do wsi i grodów. Swą moc tracił dopiero w puszczach. Lu­dzie w trwodze słuchali, pracowali, płakali, biedowali i umie­rali bezimiennie. Tylko niektóre plemiona i to okresowo, ła­godniejszym żyły obyczajem.
Samolub i indywidualista, samowładny pan, niezmiennie 1 zawsze chciał być najpotężniejszy, najbogatszy, zagarnąć

Tytuł: PRZYRODZONY USTRÓJ SPOŁECZNY


Autor: Dr. LEON ŚWIEŻAWSKI

Wydawnictwo i rok wydania: WARSZAWA
,W O L N O Ś Ć Sp. z o. o. 1935

Stan: db przytarcia, zadarcia okladki, przygiecia rogow

Oprawa: miekka

Ilość stron: 173 str.

Format: 15,5x23 cm

Ilustracje: ----

Spis treści: