Niezwykle polemiczny charakter dyskusji, jaka z początkiem XIX wieku rozgorzała wokół problemu wpływów prawa rzymskiego na dawne prawo polskie, sprawił, że reprezentanci obu przeciwstawnych teorii dla wykazania swoich racji zostali zmuszeni do poszukiwania argumentów nie tylko w dziedzinie prawa obowiązującego w Koronie, ale również i poza jej obszarem. Znalazło to między innymi wyraz w rozprawach Bandtkiego \ który dla uzasadnienia głoszonej przez siebie tezy o subsydiarnej mocy prawa rzymskiego nawiązał do praktyki prawnej Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz ziem pruskich, a zwłaszcza do obowiązującego w nich Jus Culmense. Bliższa analiza tego ostatniego systemu nasuwa jednak nieodparcie wniosek, że Bandtkie, ograniczając się do stwierdzenia, iż w razie luki w prawie chełmińskim możliwe było pomocnicze stosowanie prawa rzymskiego, nie wykorzystał w pełni zawartego w źródłach Jus Culmense materiału dla poparcia swoich poglądów, aczkolwiek—jak wynika z dokonanej przez niego rui innym miejscu obserwacji2 - zdawał sobie sprawę z silnego oddziaływania kodyfikuj i justyniańskiej na poszczególne rewizje Juris Culmensis. Treścią ich zresztą nic zajęto się również i w późniejszym okresie3, chociaż pogląd Bandtkiego co do subsydiarnej roli prawa rzymskiego w Jus Culmense zyskał sobie akceptacje K
