Wersja Ściganego w wydaniu kobiecym. Schemat znakomitego thrillera Andrew Davisa został niemal dosłownie skopiowany. Libby Parsons zostaje oskarżona o zabójstwo swego męża, który znika z pokładu jachtu w trakcie romantycznego weekendu. Skazana i uwięziona prosi swą przyjaciółkę Angie, by zaopiekowała się jej pięcioletnim synkiem. Angie zgadza się i znika z małym Mattem. Libby dowiaduje się, że jej mąż Nick upozorował własną śmierć, zmienił tożsamość i mieszka z Angie i Mattem. Po sześciu latach odsiadki Libby zostaje zwolniona i skierowana do ośrodka resocjalizacyjnego. Łamie jednak warunki zwolnienia i rusza na poszukiwanie syna. Wie, że nie może być po raz drugi skazana za tę samą zbrodnię. Jej tropem rusza kurator Travis Lehmann, którego dla jeszcze większego podobieństwa do Ściganego gra Tommy Lee Jones.

Okazuje się, że nie wystarczy zamienić Harrisona Forda na śliczną Ashley Judd i trochę pomajstrować przy szczegółach, by automatycznie uzyskać efekt taki jak w Ściganym. Bruce Beresford, znany dotychczas raczej z psychologicznych dramatów chyba nie do końca czuł się w swoim żywiole. Zabrakło przede wszystkim inwencji i pomysłu, co jeszcze można zrobić poza mechanicznym powieleniem znanego schematu i nadaniem akcji odpowiedniego tempa. W efekcie wszystkie zwroty akcji w założeniu zaskakujące bardzo łatwo przewidzieć. W końcu już tylko czekamy, kiedy wreszcie Tommy Lee Jones przekona się ostatecznie, że ścigana jest niewinna. Najmocniejszą stroną Podwójnego zagrożenia jest więc obsada. Tommy Lee Jones fantastycznie buduje postać skrzywdzonego przez życie cynika, a Ashley Judd udowadnia, że ma nie tylko urodę i wdzięk, ale prawdziwy talent.

Wydanie DVD Podwójnego zagrożenia to dobry standard. Transfer obrazu bardzo staranny. Kolory żywe i soczyste. Jak się to dosyć często zdarza odrobinę gorzej wyglądają sceny nocne. Ekspozycja czerni jest bez zarzutu, pojawia się natomiast nieco ziarna, a intensywność kolorów nieco spada. Za to ostrość jest idealna. Doskonale widać każdy nawet najdrobniejszy detal z trzeciego planu. Przeniesienie dźwięku również na wysokim poziomie. Bardzo selektywne, czyste tony, ładnie rozłożone w przestrzeni i poparte mocnym, głębokim basem muszą się podobać. Bardzo dobrze wykorzystane są tylne głośniki, tyle, że nie wszystko, co powinno dobiegać do nas z tyłu rzeczywiście stamtąd dobiega. W synchronizacji jest kilka dość ewidentnych wpadek, np. w scenie finałowej strzelaniny. Jedynym dodatkiem, prócz standardowego zwiastuna, jest 13-minutowy reportaż z planu filmowego. Lepiej oglądać go po projekcji, bo odziera film z resztek tajemnic. To takie rozbudowane streszczenie z wplecionymi wypowiedziami reżysera i aktorów. Wszyscy bardzo z siebie dumni. Największą atrakcją tego materiału są zdjęcia z kręcenia najbardziej emocjonującej sekwencji w tonącym samochodzie.



Dodatki: materiał o filmie, zwiastun.