Przez wiele stuleci olbrzymie planety gazowe, krążące na obrzeżach Układu Słonecznego, uważane były jedynie za odległe obiekty, widoczne w przyrządach astronomów. W grudniu 1973 r. ludzkość po raz pierwszy miała okazję zobaczyć z bliska Jowisz. Planety-olbrzymy odegrały bardzo ważną rolę w formacji ogromnego dysku rozproszonego, należącego do Układu Słonecznego, jaki znamy dzisiaj. Każdy gazowy olbrzym, z pierścieniami i pasami promieniowania, księżycami i magnetosferą, przypomina Układ Słoneczny w miniaturze, którego sekrety można poznać jedynie decydując się na śmiałe misje kosmiczne. Księżyc, do którego widoku jesteśmy bardzo przyzwyczajeni jest jednocześnie bardzo tajemniczym ciałem pozaziemskim. Żadna z sąsiadujących z Ziemią planet w Układzie Słonecznym – Merkury, Wenus i Mars – nie posiada księżyca podobnego do naszego. Ma on tak duże rozmiary, że oddziałuje na cykle nocy, miesięcy i przypływy oceanów. Odpowiedź na pytanie, dlaczego Ziemia posiada księżyc tego rodzaju jest jedną z największych zagadek, związanych z Układem Słonecznym.