Yasujiro Ozu, uznany za "najbardziej japońskiego z japońskich reżyserów", wypracował własny język filmowy, rozpoznawalny w każdym jego obrazie. Charakterystyczny dla filmów Ozu sposób budowania opowieści - niska pozycja kamery, zbliżona do punktu widzenia siedzącego człowieka; oraz oszczędny dialog - był przez wielu krytyków porównywany do haiku, klasycznej krótkiej formy poetyckiej, tworzonej od wieków w literaturze japońskiej. Yasujiro Ozu był pierwszym filmowcem wybranym do prestiżowej Japońskiej Akademii Literatury i Sztuki. Do fascynacji jego filmami przyznają się m.in. Wim Wenders, Aki Kaurismaki, czy Jim Jarmusch.

W skład pakietu wchodzą: Tokijska opowieść, Kwiat równonocy, Dzień dobry, Jesienne popołudnie, Późna jesień, Dryfujące trzciny

Tokijska opowieść
Dwoje mieszkających na prowincji starych ludzi wyrusza do Tokio, by odwiedzić swoje dzieci. Spotyka ich jednak rozczarowanie, ponieważ zapracowani młodzi ludzie nie mają czasu, by zająć się nimi. Za ich namową rodzice wyjeżdżają do uzdrowiska Atami, ale czują się tam źle i postanawiają wrócić do Tokio.

Kwiat równonocy
Pierwszy film Ozu w technice kolorowej. Wataru Hirayama (Shin Saburi) jest tokijskim biznesmenem, który pośredniczy między parami pragnącymi małżeństwa. Pewnego dnia zwraca się do niego stary przyjaciel z dzieciństwa z prośbą o pomoc w sprawie córki Fumiko (Yoshiko Kuga), która uciekła z domu. Do jego biura przychodzi również młody mężczyzna o imieniu Taniguchi, prosząc o rękę jego córki Setsuko (Ineko Arima)

Dzień dobry
Dwóch młodych chłopców pokłóciło się z rodzicami. Chcieli żeby kupili im telewizor. Kiedy wreszcie zdenerwowani rodzice kazali im się . Chłopcy postanowili od tej pory nie rozmawiać z nikim. Tymczasem ich sąsiedzi spotykają chłopców. Kiedy nie otrzymują od nich grzecznościowego powitania na dzień dobry (Ohayo).

Jesienne popołudnie
Nastrojowa opowieść o starzejącym się wdowcu, jego dzieciach oraz przyjaciołach. Hirayama, zajmujący wysokie stanowisko w firmie przemysłowej i żyjący bezrefleksyjnie z dnia na dzień, spotyka po latach swojego dawnego nauczyciela - niegdyś autorytet, a dziś pijaczek, prowadzący wraz ze zgorzkniałą córką kiepski bar. Przyjaciele żartują nad sake, że Hirayama skończy tak samo, jak nauczyciel.

Późna jesień
Trójka przyjaciół ze studiów Mamiya (Shin Saburi), Taguchi (Nobuo Nakamura) and Hirayama (Ryuji Kita) spotyka na nabożeństwie żałobnym swojego przyjaciela Miwy jego byłą żonę Akiko (Setsuko Hara) oraz dwudziestoczteroletnią córkę Ayako (Yôko Tsukasa).

Dryfujące trzciny
Do niewielkiej, nadmorskiej miejscowości przybywa wędrowna trupa teatru kabuki. Miejsce wystawienia sztuki nie jest jednak przypadkowe, mistrz aktorstwa wybrał je, chcąc spotkać się ze swą dawną miłością oraz dorosłym synem, który uważa go za dalekiego krewnego.