Jan i Grzegorz K. Jagusiakowie
"Pabianiczanie w służbie muz"
Pabianice 2012
Spis treści
Słowo wstępneI. Świątynie muz w PabianicachII. Muzyka i śpiew 1. Od Prosnaków do Międzynarodowego Festiwalu „Muzyka Świata" w Pabianicach 2. Towarzystwa śpiewacze, chóry, orkiestry. 3. Od „Mefista" do „Proletaryatu" i... „Dinozaurów". Zabiegliński, Małolepszy, Olejnik i inni.III. Malarstwo i rzeźbaIV. Teatr i taniec.V. Fotografia, film, telewizja.VI. Państwowy Dom Harcerza — Młodzieżowy Dom Kultury. 60-lecie 1[zasłonięte]952-20.VII. Państwowa Szkoła Muzyczna I i II st.VIII. Pabianiczanie w świecie.IX. Upamiętnianie twórców (badania, publikacje, prasa, wspomnienia). Dyrektorzy-kierownicy instytucji kultury. Bibliografia Źródła
Słowo wstępnePrzekazujemy pod osąd czytelników publikację o pabianiczanach w służbie muz, mając nadzieję, że temat ten zainteresuje wielu mieszkańców miasta. Jesteśmy przekonani, że artyści — zarówno twórcy profesjonalni, jak i obdarzeni „iskrą bożą” amatorzy — w pełni zasłużyli na propagowanie ich twórczości i utrwalanie dla potomnych. Mamy nadzieję, że ta książka — zwięzła w formie, bogata w treści oraz liczne ilustracje — znacznie wzbogaci wiedzę o pabianiczanach w_kulturze od końca XIX do XXI wieku.Jednocześnie ze zrozumieniem wysłuchamy słów krytyki, płynących od artystów, jak i od widzów i słuchaczy — miłośników „kultury wysokiej” oraz fanów popularnej rozrywki.W opracowaniu nie rozstrzygamy nurtujących środowiska twórcze problemów, które wywołują polemiki w całym kraju (także w Pabianicach przed kilkunastu laty na łamach „Pab-Artu”), głoszonych często w postaci sprzecznych stanowisk, takich na przykład jak:• twórcy są niedoceniani przez państwo i społeczeństwo / twórcy przeceniają swoją rolę i chcą specjalnych przywilejów,• powinni się organizować i działać wspólnie / wszelkie ramy organizacyjne, tzw. „urawniłowki” są dla nich zabójcze,• piękno w wytworze sztuki jest dobrem, którego źródłem jest Bóg / sztuka rodzi się tylko przy nieskrępowanej niczym wolności twórcy.Brak miejsca nie pozwolił przedstawić w książce wielu zasługujących na to postaci, a i przy tych obecnych pominięto analizy szkół, modnych prądów i stylów oraz form, kategorii i_technik twórczych.Opracowanie jest więc przysłowiową kroplą w oceanie niezgłębionej wiedzy. Bardzo krótkie biogramy kilkudziesięciu artystów oraz jedynie wspomniane nazwiska około dwustu twórców profesjonalnych i amatorów — to tylko cząstka spośród tych wszystkich pabianiczan, którzy w ciągu kilku wieków tworzyli sztuki piękne.Można więc wyrazić słowa nadziei, że kolejni piszący — prawdziwi specjaliści z poszczególnych dziedzin twórczości — opracują wyczerpujące księgi, w pełni obrazujące królestwa wszystkich muz w Pabianicach. I otrzymają za to bez wątpienia pełną — jakkolwiek niekoniecznie finansową — rekompensatę w postaci uzasadnionego poczucia satysfakcji z_zakończenia pożytecznego dzieła, gdyż „Twórczość uszczęśliwia zarówno tych, co z niej korzystają, jak i samych twórców, dla wielu jest potrzebą, czymś, bez czego nie mogą żyć” (Władysław Tatarkiewicz).