208 stron + wkładka barwna 16 str, 81 ilustracji - zdjęć czarno-białych i rysunków, 25 mapek i planów. 16 stronicowa wkładka ze zdjęciami kolorowymi. ISBN[zasłonięte]978-83258-47-6. ISSN 1[zasłonięte]230-58 (40).
Zawartość tomu:
Stanisława Vincenza powrót na Wierchowinę;
Stanisław Vincenz – Iwan Prokopiw. Listy 1960–1971;
Obraz Huculszczyzny w liście Stanisława Vincenza do gen. Tadeusza Kasprzyckiego;
Tadeusz M. Trajdos, Gimnazjum kołomyjskie w latach szkolnych Stanisława Vincenza;
Andrzej Wielocha, Tajemnicza nazwa “Beskid” – jej desygnaty, konteksty i znaczenia (część II);
Leszek Rymarowic,z Ocalony świat. Gertnerzy z Żabiego;
Jan Skłodowski, Andrzej Klakurka i pomnik legionistów w Rafajłowej;
Roman Frodyma, Galicyjskie “Jacki” w przełomie majowym;
Wojciech Wesołkin, Przez Solinkę też wiódł węgierski trakt;
Witold Grodzki, Repery wodne znad Sanu;
Magdalena Michniewska, Przedstawienia świętej Elżbiety Węgierskiej na polichromii drewnianego kościoła w Trybszu;
Tomasz Smoliński, Porąbane Góry. Spostrzeżenia z Retezatu i okolicy;
Miscellanea
Czterdziesty tom "Płaju" datowany jest na rok jubileuszu dwudziestolecia Towarzystwa Karpackiego, powinny się w nim zatem znaleźć akcenty jubileuszowe. I rzeczywiście znalazły się, choć nie wprost. Ideowym pastronem Towarzystwa jest od zawsze Stanisław Vincenz. Jego działalność i literacka i społeczna jest bowiem jedną z najlepszych emanacji “karpackości”.
Zatem niech nie dziwi, że niniejszy tom jubileuszowy otwiera relacja z przedsięwzięcia zatytułowanego “Stanisława Vincenza powrót na Wierchowinę" zrealizowanego przez Towarzystwo Karpackie. Nie jest to może łatwa lektura ze względu na skomplikowaną strukturę, ale liczne odwołania historyczne i reminiscencje właściwie oddaje ducha działań Towarzystwa i emocje, które towarzyszyły realizacji przedsięwzięcia.
Publikowana jest powojenna korespondencja pomiędzy Stanisławem Vincenzem i ukraińskim etnografem Iwanem Prokopowem. Warto ją uważnie przeczytać, żeby przekonać się, jak wielką stratą było dla Vincenza opuszczenie Huculszczyzny i jak bardzo do ostatnich dni swego życia pragnął do niej powrócić.
Szczególnej uwadze należy polecić list gen. Tadeusza Kasprzyckiego do Stanisława Vincenza. Rzuca on wiele światła na intencje, którymi kierował się minister spraw wojskowych Rzeczypospolitej przy powoływaniu do życia Towarzystwa Przyjaciół Huculszczyzny.
