Overlord to osobliwe połączenie gry akcji i pozycji z gatunku cRPG, przedstawione z perspektywy trzeciej osoby. Pomimo tego, że fabuła niniejszego tytułu została osadzona w świecie fantasy, to nie jest to typowa opowieść z tego gatunku. Odcinając się od komercyjnej oprawy głównym bohaterem uczyniono przerażającego i zakutego w ciężką zbroję mężczyznę, aspirującego do zaszczytnego miana Lorda Ciemności. Jego celem jest przejecie władzy nad światem i szerzenie śmierci na skalę globalną.

W realizacji postawionego przed protagonistą zadania pomagają demoniczni słudzy, bez wahania wykonujący nawet najpodlejsze polecenia. Owe diabliki przedstawiono nieco groteskowo – poza siłą fizyczną odznaczają się też niezwykła głupotą, np. nie kwestionując rozkazu skoczenia w przepaść, wykonują go bez wahania. Przede wszystkim okazują się niezwykle przydatne w takich zadaniach, jak chociażby wysadzanie w powietrze miast. Gracz nie powinien przejmować się faktem, że przy tego typu misjach traci wykonawców swoich poleceń. Posiadając kilka wolnych dusz pokonanych wrogów bez problemu można rekrutować kolejne zastępy wiernych diablików.

Podczas zabawy stale powinno się mieć na uwadze licznik, który przedstawia poziom zła, reprezentowany przez protagonistę. Jego wartość zmienia się w zależności od podejmowanych decyzji w konkretnych etapach gry. Doskonale obrazuje to przykład wyrwania danej wioski z rąk oponentów. Czyn ten pozwala na uzyskanie miana Lorda Protektora i jest jednoznaczny z sympatią mieszkańców owych terenów. Niemniej jednak rządząc twardą ręką oraz stosując wobec poddanych tortury bardzo szybko wywołuje się u nich uczucie przerażenia. Strach powoduje, że na widok bohatera wieśniacy padają na kolana, a nawet składają mu w ofierze dziewice.

W zabawie nie brakuje również specyficznego czarnego humoru i ironicznych nawiązań do klasycznych dzieł fantasy autorstwa chociażby Johna Ronalda Reuela Tolkiena, Clive'a Staplesa Lewisa czy Roberta Jordana. Warto również dodać, że celem niniejszej gry nie jest bezmyślne pozbawianie życia, lecz uświadomienie użytkownikowi konsekwencji, płynących z posiadania władzy absolutnej.