Podstawowe zasady eksploatacji sprężarkowych osuszaczy kondensacyjnych:

•   urządzenia te przeznaczone są do osuszania powietrza w zamkniętych pomieszczeniach (zamknięte drzwi oraz okna)
• należy przestrzegać minimalnej odległości od ścian (zwykle 0,2÷0,5 m)
• ustawienie urządzenia na środku pomieszczenia zwiększa jego efektywność
• nie ustawiać osuszacza w pobliżu źródeł ciepła
• nie kłaść na urządzeniu żadnych przedmiotów
• nie zasłaniać wlotu oraz wylotu powietrza z osuszacza
• używać osuszacz w zakresie temperatur zgodnym z instrukcją obsługi
• zaleca się magazynowanie oraz transportowanie ich w pozycji identycznej z pozycją roboczą
• nie jest możliwe uzyskanie parametrów powietrza, przy których punkt rosy leży poniżej 2-5°C

Najważniejszą częścią kondensacyjnego osuszacza powietrza, jest sprężarkowy układ chłodniczy. To dzięki niemu możliwe jest uzyskanie kondensacji pary wodnej, a tym samym obniżenie zawartości wody w powietrzu.

Sercem układu chłodniczego jest sprężarka, która spręża i tłoczy czynnik chłodniczy, wymuszając jego przepływ przez cały układ. Wzrostowi ciśnienia (sprężaniu) towarzyszy wzrost temperatury. Sprężony czynnik (w stanie gazowym) trafia rurociągiem do skraplacza gdzie następuje jego ochłodzenie. Ciepło czynnika zostaje odebrane przez omywające wymiennik (skraplacz) powietrze. Czynnik ze stanu gazowego w wyniku działania ciśnienia i spadku temperatury przechodzi w stan ciekły.

Skroplony czynnik przepływa przez filtr odwadniacz, który pochłania parę wodną, mogącą dostać się do układu podczas produkcji osuszacza lub prac serwisowych. Po przejściu przez filtr, ciecz trafia do organu dławiącego (kapilary lub zaworu rozprężnego), który mając duże opory przepływu, powoduje taką różnicę ciśnień, że czynnik zaczyna się rozprężać i odparowywać. Proces parowania zachodzi w części zwanej parownikiem.

W przeciwieństwie do skraplania, towarzyszy mu spadek ciśnienia oraz temperatury. To właśnie dzięki temu zjawisku, powietrze oddaje swoje ciepło czynnikowi (umożliwiając jego odparowanie). Temperatura powietrza spada poniżej, punktu rosy co powoduje wykroplenie nadmiaru wilgoci, na ściankach parownika. Rozprężony czynnik jest ponownie zasysany przez sprężarkę i cały cykl powtarza się.

W przypadku pracy w niższych temperaturach otoczenia woda wykroplona na parowniku może zamarzać, w skutek czego następuje zwiększenie oporów powietrza przepływającego przez wymienniki. Aby zapobiec temu zjawisku, elektroniczny układ sterujący okresowo otwiera zawór elektromagnetyczny. Umożliwia to skierowanie gorącego czynnika (w stanie gazowym) bezpośrednio na parownik. Dzięki temu lód zaczyna się topić i spływać do zbiornika skroplin.