Podejmując się opracowania rozprawy naukowej poświęconej teoretycznym i doświadczalnym metodom mechaniki ośrodków plastycznych stanąłem przed trudnym i nietypowym zadaniem. W literaturze światowej istnieją znane opracowania z teorii plastyczności, które mogą być podręcznikami do nauczania tej dyscypliny mechaniki. Podobny charakter, ale w skromniejszym zakresie, mają opracowania. Omawiane w nich poszczególne działy mechaniki są zawężone do konkretnych zagadnień inżynierskich.
Interesującą książkę poświęconą mechanice doświadczalnej stanowi pozycja. Nawiązuje ona do różnych teoretycznych koncepcji ujęcia opisu złożonych własności mechanicznych materiału pokazując na licznych przykładach, że doświadczenie stanowi podstawę mechaniki nieliniowej.
Wszystkie wspomniane opracowania dają wyraz przekonaniu, ze w opisie teoretycznym w zakresie nieliniowego zachowania się materiałów natrafiamy na ogromne trudności. Jednocześnie przebija z nich polifoniczny ton o równorzędności badań teoretycznych i doświadczalnych w mechanice.
Potrzeby współczesnego przemysłu i różnych dziedzin życia zmuszają obecnie inżynierów mechaników do poszukiwania nowych, zaawansowanych metod opisu procesów technologicznych i pracy konstrukcji. Metody te są oparte głównie na nieliniowej mechanice ośrodka ciągłego i naukowo opracowanych wynikach doświadczeń.
Uznając doniosłą rolę zagadnień mechaniki ośrodków plastycznych w kształceniu inżynierów zaproponowałem Wydziałowi Mechanicznemu Politechniki Białostockiej obieralny przedmiot z modelowania przepływów plastycznych.
W pracy postanowiłem ograniczyć się do zademonstrowania atrakcyjności modelu ciała idealnie plastycznego dla rozwiązań teoretycznych oraz do doświadczalnego modelowania procesów na materiale zastępczym.