Fragmenty z książki:

Sobieski pod Wiedniem miał
konia pod sobą złoto-izabelowatego; koń ten wi-
docznie pochodził od hiszpańskich, w których
krew maurytańska płynie. Był to rumak znako-
mity i wytrwały, pewnych nóg i wielkiej mocy
(bo też miał co nosić); drugiego takiego w ca-
łym wojsku nie było; idąc po najgorszych dro-
gach, nigdy nie utknął. To też Polak idąc na
wyprawę, dobierał sobie konia jak najlepszego
i opatrywał go, jak mówił „od łba do ogona”.
     Koń prawdziwie wojskowy mieć powinien:
piersi szerokie, nogę suchą, łeb piękny, oko wy-
sadzone, chrapy rozdęte i jakby krwawe, chód pewny,
w zadzie szeroki. Koń polski głód, chłód i fatygę
przecierpiał — i ani znać po nim tego nie było;
w bitwie nie lękał się, a często i nie-przyjacielskie
konie gryzł — tak czuł swą rycerską powinność.