SONNY ROLLINS - "DON'T STOP THE CARNIVAL"
Odnoszę wrażenie, że Sonny Rollins wybitna gwiazda saksofonu tenorowego to najgorzej sprzedający się muzyk na Allegro i tak na prawdę nie wiem dlaczego wszystko co uchodzi Coltreanowi, Gordonowi czy Hendersonowi i wielu innym saksofonistom współczesnym muzykowi w jego wykonaniu nie znajduje uznania. Może brak "kultowości" stoi tu na drodze bo muzyk prowadził się bardzo "po Bożemu" w przeciwieństwie do kolegów. Mogę zrozumieć niechęć do dokonań muzyka w latach 60-tych i suchych kostycznych kompozycji nagrywanych w trio tenor, kontrabas i perkusja dla firmy Blue Note /choć to sama esencja jazzu/ i fakt, że muzyk nie starał się przypodobać publiczności a jego długie rozbudowane chrapliwe solówki były zbyt męskie i twarde bezkompromisowe. Ja osobiście uważam, że to jeden z najciekawszych muzyków starego pokolenia nagrywających obecnie znakomite płyty ze "starym nowym jazzem" ale jak do kogoś przylgnie jakaś "metka" to już nic na to nie poradzi. Chciałbym zademonstrować doskonałą koncertową płytę z przejściowego okresu twórczości muzyka z 1978 roku. Muzyk poszerzył skład o piano często trąbkę a także puzon czasami gitarę i wszystkie te elementy mamy na tej płycie w najlepszej postaci. Ja prywatnie uważam, że brzmienie saksofonu jest jednym z bogatszych w historii jazzu a wspaniały narracyjny sposób grania to prawdziwa kopalnia najlepszych muzycznych treści. Płyta obejmuje dwa koncertowe wieczory i była wydana na dwóch winylach tak, że jest czego słuchać. Pierwsza część koncertu zawiera kompozycje ostrzejsze ze znakomitymi klawiszami, dynamiczną gitarą i wspaniałą motoryką sekcji oraz wspaniałymi bogatymi i złożonymi solówkami lidera. W części drugiej do zespołu saksofonisty dołącza znany trębacz Donald Byrd i zaczynają się znakomite pojedynki, dialogi i duety na tenor i trąbkę pełne pięknych wspaniale pokrzyżowanych brzmień dęciaków w towarzystwie tym razem akustycznego piana. Dominują kompozycje spokojniejsze balladowe i refleksyjne oczywiście w estetyce Rollinsa, który nie cierpiał ckliwych i słodkich kompozycje jego uczucia zawsze były wyrażone twardym męskim językiem bez zbędnych umizgów w stronę słuchacza co nie wszystkim przypadało do gustu. Dla mnie tak surowo wyrażona miłość do jazzu to jedna z największych zalet muzyki saksofonisty szorstko, konkretnie po męsku w samo serce. Jest to bardzo przekonujące autentyczne i szczere a najważniejsze, że esencja nie gubi się w nadmiernej retoryce i kwiecistości wymowy. Znakomity szczery rzetelny i wciągający jazz dla tych, którzy cenią sobie konkret, pragmatyzm i lakoniczność zarówno w jazzie jak i w życiu. Najlepsze kompozycje na płycie to:1,2,4,7,9 i 10. 10 utworów. Czas: 71:07. MILESTONE RECORDS 1989. Wyd.Usa. Stan: niegroźne mini ryski w ilości nie większej niż 10% powierzchni nośnika.
Personnel:
Sonny Rollins (tenor saxophone);Donald Byrd (trumpet, flugelhorn); Mark Soskin (piano); Aurell Ray (guitar); Jerome Harris (bass); Mark Williams (drums).
