Choć miedź w organizmie występuje tylko w śladowej ilości (75–150 mg), znajduje się we wszystkich tkankach. Najwięcej miedzi jest w wątrobie, mózgu, sercu i nerkach, mniej w gruczołach, kościach i mięśniach.

Rola miedzi w organizmie

Bierze udział w syntezie hemoglobiny i razem z żelazem uczestniczy w transportowaniu tlenu do każdej komórki, zwłaszcza do wrażliwej na niedotlenienie tkanki nerwowej. Od ilości miedzi zależy praca mózgu – zdolność myślenia, zapamiętywania, kreatywność. Miedź wpływa na przesyłanie impulsów nerwowych i poziom neuroprzekaźników. Ułatwia też transportowanie i wchłanianie żelaza.

Zwiększa odporność organizmu i chroni przed wolnymi rodnikami. To bardzo ważna funkcja. W miarę jak się starzejemy, ilość wolnych rodników w organizmie wzrasta i z coraz większą siłą atakują one wszystkie komórki, w tym komórki nerwowe mózgu. A to prowadzi do ich uszkodzenia, a nawet obumarcia.

Miedź zapobiega chorobom serca i układu krążenia. Ma też działanie bakteriostatyczne – hamuje wzrost bakterii i niszczy je. Jest niezbędna do tworzenia melaniny, pigmentu decydującego o kolorze skóry i włosów. Uczestniczy w syntezie ponad 15 białek, w tym kolagenu i elastyny, które opóźniają starzenie się skóry.

Miedź - objawy niedoboru

Problemy z koncentracją i pamięcią, nadpobudliwość, kruche, łamliwe kości, częste infekcje – to wszystko może świadczyć o niedoborze miedzi. Przewlekły brak tego pierwiastka prowadzi do anemii. Niedobór miedzi grozi osobom cierpiącym na przewlekłe biegunki, z zaburzonym wchłanianiem, odchudzającym się, a także zażywającym dużo suplementów cynku, kadmu, fluoru i kwasu fitynowego, które pogarszają wchłanianie tego pierwiastka. Trzeba wtedy również przyjmować miedź.

Miedź - objawy nadmiaru

Przedawkowanie zdarza się rzadko. Może powodować bóle mięśni i żołądka, mdłości, zaburzyć prace wątroby, serca, układu oddechowego. Warto wiedzieć, że nadmierne ilości miedzi gromadzone są w wątrobie, mózgu i rogówce oka, czego skutkiem jest uszkodzenie tych narządów. Preparaty z miedzią przyjmuje się w porozumieniu z lekarzem, o stałych porach, podczas posiłku, by nie podrażniać przewodu pokarmowego.