I Krajowy Zjazd NSZZ Solidarność ( Gdańsk 26 IX - 7 X 1981 ) 155str. 1.ocena dotychczasowych struktur i organizacji 2. w sprawie przebiegu obrad Zjazdu 3.stanowisko wobec sprawozdania KKP 4.W sprawie demokracji wewnątrzzwiązkowej 5.w sprawie stylu pracy związku 6.sprawy personalne 7.konstruktywne wypowiedzi Pierwszy Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność” odbył się w dwóch turach: od 5 do 10 września oraz od 26 września do 7 października 1981 r. Na cztery godziny przed rozpoczęciem obrad pierwszej tury odbyła się w katedrze oliwskiej msza św. w intencji związku. Prymasa Polski, kardynała Józefa Glempa, powitał biskup ordynariusz diecezji gdańskiej Lech Kaczmarek, który powiedział m.in.: „Uważam za rzecz wskazaną i konieczną aby niezależny Związek »Solidarność« postępował w myśl swego hasła: bez obawy ale z rozwagą”. W krótkiej wypowiedzi Wałęsa podziękował prymasowi za pomoc okazywaną przez Kościół. Prosił prymasa, aby „tak jak do tej pory prowadził nas i podpowiadał nam po ojcowsku”. Prymas odpowiedział, że przede wszystkim Związek musi cechować się odpowiedzialnością. Mówił, że przybył „pokrzepić wasze serca, by pouczać w miłości”. Następnie tłumaczył pojęcie służby narodowi i wskazywał, że „Solidarność” jest zobowiązana rozważnie służyć ojczyźnie. Zjazd był festiwalem wolności i pokazem siły Związku. W trakcie jego obrad ujawniły się z dużą siłą procesy, które były już widoczne podczas kampanii wyborczej w regionach: konkurencji i rywalizacji między grupami i osobami o uzyskanie przewagi wewnątrz organizacji. Część działaczy stosowała coraz bardziej radykalne hasła i frazeologię wierząc, że w ten sposób zostaną uznani za „niezłomnych”. Takie postawy spychały „Solidarność” w kierunku twardej konfrontacji z władzą i były sprzeczne ze stanowiskiem hierarchów polskiego Kościoła. Jednak nie wyborcza rywalizacja, ale uchwały i przemówienia programowe, film Wajdy, homilie ks. Tischnera i encyklika Jana Pawła II miały największe znaczenie dla sformułowania etosu „Solidarności”.