Olej na desce, sygn. pd. "LW". Wymiary z ramą: 23x29 cm (10x14m). 

Na rewersie pieczątka z wystawy pośmiertnej, w Monachium, 1911 r.: "Aus dem Nachlasse Ludwig Willroider".

Ludwig Willroider (Villach 1845 – 1910 Bernried) urodzony w rodzinie stolarza w Villach, w Karyntii, uznawany jest za jednego z ostatnich znaczących reprezentantów monachijskiej szkoły pejzażu. Pierwsze lekcje malarstwa odebrał u swego starszego brata Josefa, następnie kontynuował edukację artystyczną w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, w pracowniach malarzy opiewających uroki południowoniemieckiego krajobrazu – Adolfa Heinricha Liera, Eduarda Schleicha starszego i Karla Eberta. W 1879 roku zwrócił na siebie uwagę ekspozycją obrazów w monachijskim Pałacu Kryształowym, gdzie później regularnie wystawiał. Odbył kilka podróży do Włoch, Holandii i Tyrolu, nader chętnie jeździł po południowej Bawarii, gromadząc pod powiekami kadry natury, które następnie stawały się inspiracją dla płócien. Willroider, posługując się realistycznym warsztatem opartym na obserwacji przyrody, tworzył dzieła przesycone charakterystycznym nastrojem dawnej szkoły monachijskiej. W 1883 roku został wyróżniony honorowym członkostwem macierzystej akademii. W latach 90. XIX wieku pod wpływem impresjonizmu radykalnie rozjaśnił paletę, a obrazy zaczął malować w plenerze. Dzięki swym nieidealizowanym, utrzymanym w zielono-srebrzystej tonacji widokom leśnym Ludwig Willroider zyskał miano „bawarskiego Corota” – w jego pracach dopatrywano się ducha nasyconej nieco melancholią idylli Barbizończyków. Malarz zmarł w maju 1910 w Bernried nad Jeziorem Starnberskim. W następnym roku w Monachium przygotowano pośmiertną monograficzną wystawę dzieł artysty. 

Obraz jest po profesjonalnej konserwacji, która polegała na oczyszczeniu zabrudzeń. Oprawiony jest w dekoracyjną, oryginalną, złoconą ramę. Ceny podlegają negocjacji - prosimy o propozycje!

Do każdego obrazu otrzymują Państwo Certyfikat Autentyczności!