O kompozytorze: Niemniej jednak Bruch stał się jednym z najsławniejszych kompozytorów niemieckich swoich czasów. Do czołowych wielbicieli jego talentu należał między innymi Johannes Brahms. Przez wiele lat obydwaj panowie darzyli się podziwem i sympatią, komplementując nawzajem swoje kompozycje. Inspiracją do tworzenia muzyki były dla niego spotkania z wybitnymi artystami - chociażby z hiszpańskim wirtuozem skrzypiec - Pablo de Sarasate, dzięki któremu powstała Fantazja "Szkocka". Przez jakiś czas kompozytor mieszkał w Anglii - gdzie w latach 1800-03 był dyrygentem Liverpoolskiego Towarzystwa Filharmonicznego. 43-letni Max Bruch zelektryzował środowisko muzyczne, żeniąc się z młodą nieznaną artystką Klarą Tuczek, która w dniu zaślubin miała ledwie 16 lat. Mimo ogromnej różnicy wieku, udało się im stworzyć harmonijny związek i wspólnie wychować czworo dzieci. Za życia kompozytora tworzyli tacy artyści jak: Mahler, Musorgski, Debussy czy Skriabin. Brucha nie interesowały jednak żadne ówczesne prądy muzyczne. Pozostał wierny swoim ideałom - stawiał na melodyjność (to najważniejsza cecha jego muzyki) w tradycji Mendelssohna i Schumanna. Nie rozwijał innych elementów dzieła muzycznego. W 1893 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Oxfordzie - w tym samym czasie uzyskali go także Saint-Saëns i Czajkowski. 15 lat po śmierci, stał się w Niemczech kompozytorem zakazanym, z powodu domniemanego pochodzenia żydowskiego i fascynacji folklorem żydowskim, czego wyraz dał w kompozycji opartej na melodiach hebrajskich Kol Nidrei na wiolonczelę i orkiestrę. O muzyce: Bruch jest jednym z najbardziej niedocenianych kompozytorów XIX wieku. Jako tradycjonalista miał to nieszczęście tworzyć w czasie, kiedy radykalny konserwatysta - Johannes Brahms i radykalny modernista - Ryszard Wagner mieli ogromny wpływ na niemiecką opinię muzyczną. Nie zmienia to faktu, że każda jego kompozycja została uznana za genialną. Popularność I koncertu skrzypcowego przyćmiła fakt, że skomponował także dwa inne dzieła w tym gatunku. W jego twórczości znajdują się także trzy symfonie - utrzymane w stylu Mendelssohna, z silną ekspresyjnością, liryzmem i radością, bardzo dobrze zinstrumentowane. I Symfonia została zadedykowana Brahmsowi, który uważał ją za jeden z najbardziej przejmujących utworów tamtych lat. Kompozytor specjalizował się w dziełach wokalno-instrumentalnych (uważał, że to właśnie głos ludzki ma najpełniejsze możliwości wyrazowe). Jego pierwszy duży utwór - opera Die Loreley (1862) zdobyła przychylność wdowy po Robercie Schumannie - Clary. Dwa, napisane po sobie oratoria: Odyseusz oraz Arminius stały się sensacją, jako że gatunek ten nie cieszył się w owym czasie popularnością wśród twórców. Jako poważny i wierny swoim ideałom artysta, Bruch rzadko kiedy pozwalał sobie puszczać wodze fantazji. Zdarzało mu się jednak zaskakiwać publiczność, chociażby w 1880 roku, kiedy po kryzysie twórczym skomponował swoje pieśni i utwory chóralne. W żadnym utworze, nie udało mu się jednak osiągnąć takiej doskonałości wyrazowej, jak w I koncercie skrzypcowym. Twórczość Brucha nie zasługuje na zapomnienie. Jego czas jeszcze nadejdzie. O utworach: To cholernie trudna sprawa - wykrzyknął kiedyś Bruch - pomiędzy 1864 i 1868 rokiem przerabiałem swój I koncert co najmniej kilka razy. Pierwsza wersja miała premierę w 1866 roku w Koblencji. Partię solową wykonał Otto von Königslöw. Na prośbę kompozytora zmian w partyturze i w partii solowej dokonali wielki niemiecki skrzypek - Joseph Joachim - propagator tego koncertu na świecie (jemu Brahms zadedykował swój koncert skrzypcowy) i Ferdinand David (adresat dedykacji koncertu