Pamiętam to biurko i pochyloną nad nim sylwetkę Ojca, gdy po raz kolejny czytał utwory Aleksandra Fredry. Zdarzało się, że - oderwany od pracy przez głośne zabawy swoich pociech - wychodził ze swego pokoju, by zaprowadzić porządek. Później, kiedy byłem już starszy, zostałem dopuszczony do tajemnic ojcowskiego biurka i jego dzieciństwa na Kresach. Godzinami, nieraz długo w noc, rozmawialiśmy o świecie, którego już nie było, a który dla niego pozostał krainą szczęśliwości. Odtwarzał ją na kartkach z bloku: rysował swój dom rodzinny, płot, drzewa w sadzie - i opowiadał o zapachu czeremchy i bożonarodzeniowej kutii.

Ojciec miał poczucie ulotności chwili i ludzkich wspomnień, dlatego przez całe życie robił zapiski. Zbierał informacje na temat rodzinnych miejscowości i opracowywał życiorysy przodków rodziny Zaleskich i Murasz-ków (z których wywodziła się jego matka). Zaraził mnie swoją pasją historyka-kronikarza. Z czasem sam zacząłem szukać informacji na temat kresowych korzeni mojej rodziny. Dziś kontynuuję dzieło rozpoczęte przez mego Ojca, choć już we współczesnej formie.

Ze wstępu ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego