Autor: Wacław Korabiewicz
Tytuł: Matto Grosso – z notatek wypychacza ptaków
Wydawnictwo: Wydawnictwo „Horyzont”, Kraków 1948
Rok wydania: 1948
Wydanie: pierwsze
Nakład: 5000 egz.
Treść: Rzadkie, pierwsze wydanie, wspomnień-reportażu z podróży do Brazylii (Puszcza amazońska) odbytej w czasie II wojny światowej (1942), przez znanego polskiego podróżnika. Całość opatrzona kilkunastoma zdjęciami.
Na uwagę zasługuje okładka autorstwa Romana Czarnego.
Notka o autorze:
Wacław Korabiewicz (ur. 5 maja 1903 r. w Petersburgu, zm. 15 lutego 1994 r. w Warszawie), polski reportażysta, poeta, podróżnik, kolekcjoner eksponatów etnograficznych. Syn Antoniego Korabiewicza i Stefanii Matusewicz. W latach dzieciństwa mieszkał w Petersburgu i majątku rodziny na Litwie, należącym do jego rodziny.
W latach 1[zasłonięte]927-19 studiował medycynę i etnografię na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. W czasie studiów był współzałożycielem i członkiem Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich (jak pisze w swych niektórych książkach Czesław Miłosz, z powodu wysokiego wzrostu był nazywany "Kilometrem"). Zakładał także tzw. "Sekcję Twórczości Oryginalnej" (S.T.O.) przy Kole Polonistów uniwersytetu. Debiutował na łamach czasopisma "Reduta" (Wilno 1925), swoje wiersze drukował w różnych publikacjach poetyckich (m.in. S.T.O., Wilno 1928, Patykiem po niebie, Wilno 1929), oraz czasopismach (np. "Alma Mater Vilnensis").
W 1930 r. podróżował kajakiem do Turcji i Grecji. Po studiach pracował początkowo jako lekarz w Państwowej Wyższej Szkole Morskiej w Gdyni. W latach 1[zasłonięte]931-19 był lekarzem okrętowym na "Darze Pomorza", uczestnicząc w jego rejsach. W 1934 r., wraz z pierwszą żoną, Janiną M. Haazówną odbył podróż kajakiem do Indii. Po wybuchu II wojny światowej został internowany w Sztokholmie wraz z załogą "Daru Pomorza". Pracował następnie na statku m/s "Piłsudski", mieszkał w Londynie, gdzie był m.in założycielem Koła Opieki nad Żołnierzem. Następnie w São Paulo i Rio de Janeiro, skąd organizował pomoc dla polskich jeńców wojennych. W 1942 r. był uczestnikiem wyprawy w głąb dżungli brazylijskiej. Od 1943 r. przebywał w Afryce, jako Delegat Rządu RP w Londynie, do 1946 r. w Lusace, gdzie z ramienia Ministerstwa Opieki Społecznej sprawował opiekę nad polskimi jeńcami w obozach Rodezji Północnej. Następnie w Dar es-Salaam (Tanganika). Pracował m.in. jako zastępca kustosza w "King George Vth Memorial Museum", prowadząc badania nad folklorem terytoriów brytyjskich w Afryce i Mozambiku, był też lekarzem miejscowego szpitala. W 1954 r., po wysłaniu licznych eksponatów do polskiego Muzeum Kultur Ludowych w Młocinach został wydalony z Tanganiki. Przebywał następnie w Londynie, w latach 1[zasłonięte]954-19 w Etiopii, gdzie pracował jako lekarz.
W 1958 r. powrócił do Polski. Od 1959 do 1961 r. na placówce epidemiologicznej w Ghanie. Następnie w Warszawie. W 1963 r. i 1976 r. przekazał liczne eksponaty Państwowemu Muzeum Etnograficznemu orz Muzeum Narodowemu w Warszawie. Organizował wystawy poświęcone zgromadzonym przez siebie zbiorom sztuki afrykańskiej (m.in. wystawa "Masqual - Krzyż Etiopii", Muzeum Narodowe, Warszawa 1966). Odbył wiele podróży badawczych do Afryki i krajów Bliskiego Wschodu.
Mieszkał w Warszawie przy ul. Natolińskiej. Po jego śmierci, urna z prochami została zatopiona na Morzu Bałtyckim.
Stan: dobry plus (jedynie nieznaczne przetarcia krawędzi okładek)
Ilość stron: 247
Oprawa: kartonowa
Uwaga!!! – Proszę Państwa o rozważną licytację, nie odwołuję ofert!!!!
|
|
|
|
