Klonoa 2 to gra zręcznościowa z naprawdę ładną grafika. To po pierwsze rzuca się w oczy. Klimat – to drugi bardzo charakterystyczny element. Ten jest po prostu bardzo infantylny. Bohater może być już kojarzony z wcześniejszej produkcji Sony na starsza konsole i jego wygląd nie musi szokować, ale niektórzy mogą ze zmarszczonym czołem spoglądać na wszelkie inne istoty zamieszkujące świat o nazwie Lunatea; przypominają nieco Pokemony. Poruszamy się po utartej przez programistów ścieżce, najczęściej nie mogąc lawirować w trzech wymiarach. Grafika jednak i tor prowadzenia kamery (znakomity) dają dobry efekt poruszania się w trójwymiarowym środowisku. Kamera często zmienia kąt „patrzenia” na bohatera, nadając grze całkiem przyjemnej dynamiki. Rozgrywka jest raczej szybka i najczęściej polega na pokonywaniu różnych przeszkód, w postaci platform, czy żywych przeciwników. Czasem będziemy zmuszeni do popracowania szarymi komórkami, ale z reguły nieocenione okażą się zręczne palce. To jedna z pierwszych gier, w których zastosowano graficzna technikę cel-shading. Jeśli szukać w tym tytule mocny stron to bez żadnych wątpliwości można stwierdzić, że na czele stoi grafika. Czas przejścia tej gry nie powala – chyba ze w negatywnym tego słowa znaczeniu. Wystarczy jakieś 8 godzin. To niewiele, choć gra oferuje kilka ukrytych bonusów. Możecie jednak być pewni, że będzie to czas spędzony przy solidnej, ładnej zręcznościowej grze. Końcowe levele mogą dąć wam wycisk, ale jeśli do nich dojdziecie, znaczyć będzie to, że nie odepchnął Was infantylny klimat tej gry i właśnie świetnie się bawicie.