Jak Santana pisze, to musi być z melodią!

Miłość i pożądanie. Obowiązek i przymus. Wybór rodziny, niezgodny z pragnieniem serca córki i mamy gotowy koszmar. Ona go nie kocha, ale będzie z nim, on przyjmie to, co otrzyma z pokorą. Czyli życie zwyczajnie skomplikowane, życie, które można by przypasować do wielu epok i wielu związków. Tym razem życie to toczy się w Ameryce Południowej, a sama akcja, tylko na pozór stereotypowej opowieści, umieszczona została wysoko w górach zamieszkiwanych przez Indian Tarahumana. W górach leżących pomiędzy Meksykiem a Stanami Zjednoczonymi. W miejscu, gdzie Kościół dawno zaprzestał swych nagabywań. Gdzie zbudowana niegdyś przez księży świątynia plamiona jest teraz krwią ofiarnych zwierząt. Tutaj zamieszkała Eyerame. Pochodząca z innej kasty, innej wsi, ochrzczona, a co za tym idzie wyklęta. To, że poślubił ją jeden z tej wioski wcale nie sprawiło, że ludzie zaczęli się do niej zwracać inaczej. Do końca pozostała inna, wiedźma, znienawidzona... ale trzeba było poczekać. Do dnia, gdy będzie powód, gdy zginie ten, do którego poślubienia ją zmuszono. Gdy wydało się, że kochała innego, gdy jej cudzołóstwo stało się jawą... Wtedy zostali wygnani, wszyscy. Ona i jej córka, ten, którego kochała i jego rodzina.

Wszystko to przedstawia nam córka Eyerame. Najpierw mała dziewczynka, na końcu umierająca kobieta - Aida, wiedźma. Wychowanka pogranicza świata religii i czarów. Zabobonów i krzyża. Zmuszona z rodziną do ucieczki, w końcu odnajduje się w nowym miejscu, ale poprzez błędy rodziców, zostaje na zawsze naznaczona. To ona, jej postrzeganie, wtapia nas w fascynujący, barwny świat, gdzie religia i magia mogą się równoważyć i współistnieć. Wpatrzona w matkę, jej siłę nienawiści i moc, mała Aida wie, że życie, które ją czeka, nie będzie łatwe. A pożądanie, które będzie wzbudzała, stanie się ciężarem nie do udźwignięcia, gdy zmieni się w miłość. 

Naukowe dywagacje nagle stanęły twarzą w twarz, z na poły zwyczajną opowieścią. Historii o zdradzonej miłości, pragnieniu jej spełnienia, ale też o tej drugiej stronie - cierpiącej, którą uosabia żona kochanka. Gdy wygnane w końcu znajdują swoje miejsce na ziemi - pustynię, same ją wzbogacają.

Można by pomyśleć, że nazwisko do czegoś zobowiązuje. Tutaj nazwisko "Santana", to synonim muzyki, i nie zabraknie jej w tych słowach. Ułożą się one w pieśń o świecie i otaczającej go magii. Metafora goni metaforę, magia i wyuzdanie spajają się ze sobą. A jednocześnie ich świat buduje się powoli i scala w coś trwałego, dla potomności. Wszystko jest z jednej strony magicznie płynne, a z drugiej czaruje stałością. Czytelnika pętają słowa i obrazy, muzyka szeptów i magicznych formuł. Nastrój sprawia, iż w pewnym momencie nie jesteśmy pewni co jest jawą, a co snem. Zmaganie się z codziennością staje się częścią magii. Bo przecież realny świat, świat pustyni, jest zbyt smutny. Przynajmniej one potrafią go rozświetlić.