"O moim pierwszym i najważniejszym życiowym sukcesie, jakim stał się film "Kanał", zadecydował Tadeusz Konwicki. To on dał mi opowiadanie Jerzego Stawińskiego i jako kierownik literacki zespołu Kadr zrobił wszystko aby ten film powstał.

Na kanał można patrzeć dwojako: bądź jako artystyczną, udramatyzowaną relację fragmentu wydarzeń, bądź jako próbę uogulnienia dramatu ludzi. Tak w jednym jak i w drugim przypadku pewna część widzów nie będzie mogła wyzwolić się od nacisku osobistych wspomnień. Należę do tej grupy. Przeszedłem tę samą podziemną drogę z Mokotowa do Śródmieścia, co Jerzy Stawiński i, tak jak on przebywałemw kanałach siedemnaście godzin. Widziałem i przeżyłem dość, aby móc twierdzić, iż film Wajdy mówi prawdę. Zgodny z prawdą jest zarówno ton i nastrój tej części filmu, jak i poszczególne epizody. Mógłbym - zresztą jak wielu z tych, którzy ową drogę przeszli - przytoczyć przykłady potwierdzające losami konkretnych osób niemal każdą minutę tej części filmu. (...) Tragizm losów ludzi, którzy do ostaniej chwili ufali i wierzyli w słuszność podjętej walki, znalazł w filmie Wajdy wyraz przejmujący. Dramat nabrał kształtu metafory tym wymowniejszy, iż jego szeregowi bohaterowie na długie lata zostali zepchnięci w mrok, w milczenie, w błoto niesłusznych oskarżeń i oszczerstw.