urodził się w 1939 roku w Lublinie. Ukończył trzyletni kurs rysunku i malarstwa pod kierunkiem kilku lubelskich malarzy, a w 1995 roku uchwałą Prezydium Zarządu Głównego Związku Polskich Artystów Plastyków, został przyjęty w poczet członków owego związku.

Lata pracy nad poszukiwaniem własnego stylu i doskonaleniem warsztatu dały początek tzw. „malarstwu jazzującemu”. Była to seria obrazów traktowanych jako impresje muzyczne, które przedstawiały muzyków podczas koncertów Rzepkowski poprzez pociągnięcia linii i dobór barwy osiąga efekt swoistej dynamiki - wydaje się, że obrazy wibrują jazzowym rytmem. Początek lat 90-tych był okresem, kiedy Andrzej Rzepkowski za namową przyjaciół zgodził się na pierwsze wystawy „grających portretów”. Lata te obfitowały w wiele prestiżowych wystaw, indywidualnych zamówień oraz projektów obwolut płyt muzycznych. Obrazy stanowiły scenografię do filmów telewizyjnych („Count Basie Made in Poland”, „Tribute to Ella”).

Kolejną tematyczną grupą zainteresowań Rzepkowskiego są sceny rodzajowe; portrety Żydów i architektura małych miasteczek. Łagodne, rozświetlone pejzaże, ciepłe popołudnia na ulicach krakowskiego Kazimierza dają wrażenie afirmowania codzienności, odnajdywania piękna bez zbędnej ostentacji. Żydowska tematyka jest obecna w twórczości artysty od prawie dziesięciu lat, a dwukrotny pobyt w Izraelu podziałał mocno inspirującą i wniósł nową jakość. Po raz pierwszy obrazy powstałe pod wpływem podróży, zostały zaprezentowane na ekspozycji zbiorowej w Galerii Teatru Żydowskiego w Warszawie w 1994 r. Andrzej Rzepkowski jest również autorem obrazów o tematyce sakralnej znajdujących się w kościołach Czech i Polski miedzy innymi w kościele św. Doroty w Licheniu, w Domu Zgromadzenia Księży Marianów w Warszawie, w Seminarium Duchownym Księży Marianów w Lublinie czy też na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Artysta namalował także portrety dwóch przełożonych generalnych Zakonu Paulinów, które obecnie znajdują się w jasnogórskim klasztorze.

Pasje i twórczość Andrzeja Rzepkowskiego, kontynuowane wbrew wykształceniu i codzienności, wpisują się doskonale w słowa znanego, lubelskiego historyka sztuki Stanisława Mrówczyńskiego: „Dziś trzeba mieć dużo odwagi, by móc kroczyć własną wybraną drogą”.