O książce

Na przestrzeni dziesiątków stuleci chrześcijaństwa wschodniego i zachodniego w piśmiennictwie hagiograficznym znaczące miejsce zajmowały legendy. Ich bohaterami byli święci, postacie historyczne bądź wyimaginowane, funkcjonujące jako wzorce religijno-moralne. Legendą, zgodnie z etymologią łacińskiego terminu, określano początkowo żywot świętego, czytany podczas liturgii brewiarzowej w dniu jego wspomnienia. Teksty te często stanowiły w klasztorach lekturę pod czas posiłków. W sensie ściślejszym nazywano tak żywot wyznawcy – w odróżnieniu od pasji, opisującej męczeństwo. Zwykle nie przestrzegano tego rozróżnienia, legendą określając vita zarówno męczennika, jak i wyznawcy. Legenda św. Wacława zaczęła się tworzyć i rozwijać w niedługim czasie po jego męczeńskiej śmierci w 929 lub 935 roku. Już w X i XI wieku powstały pierwsze poświęcone mu teksty hagiograficzne: żywoty, officia, homilie, pieśni. Były one wielokrotnie przerabiane i na nowo opracowywane w kolejnych stuleciach. Interesujący nas cykl Wacławowych żywotów powstawał od połowy X po koniec XIV wieku, a czas ich spisania wyznacza ramy chronologiczne niniejszego studium. Żywoty te były tworzone w ośrodkach kościelnych Czech, Niemiec, Włoch i Rusi, w językach łacińskim i starosłowiańskim [...]

fragment wprowadzenia