PRZEDMOWA
Jedwab naturalny jest najszlachetniejszym i najcenniejszym włóknem pochodzenia naturalnego. Żaden kraj stojący nawet na średnim stopniu rozwoju gospodarczego nie może obyć się bez tego włókna. Stanowi ono bowiem podstawę pewnych wyrobów, które są konieczne w działalności przemysłowej i pomimo istnienia różnorodnych włókien chemicznych nie daje się żadnym z nich zastąpić. Niezależnie od tego ogromne znaczenie ma zastosowanie jedwabiu w przemyśle włókienniczym do wyrobu tkanin i konfekcji. Prawdziwa elegancja wymaga stosowania wyłącznie jedwabiu naturalnego. Ta zasada decyduje więc o wartości tkanin i ogromnym, stale rosnącym zapotrzebowaniu na nie na rynkach światowych.
Dotychczasowa produkcja surowca jedwabnego w Polsce jest niewielka, gdyż zaspokaja zaledwie około 15Qf0 zapotrzebowania naszego przemysłu. Reszta pochodzi z importu,naogół ze strefy dolarowej.
Rozwój więc krajowego jedwabnictwa ma dla naszej gospodarki duże znaczenie. Mając to na względzie Rada Ministrów podjęła w dniu 12 kwietnia 1984 roku Uchwałę Nr 56/84 w sprawie zwiększenia produkcji i przetwórstwa z jdwabiu naturalnego. Ustanowione w Uchwale wieloletnie zadania są bardzo ambitne, ale i trudne do wykonania. Wymagają też współdziałania wielu instytucji i resortów.
Dotychczas cały ciężar produkcji kokonów opierał się bowiem wyłącznie na hodowcach indywidualnych, drobnotowarowych, rekrutujących się z różnych środowisk. Wychowów państwowych nie ma zupełnie, a większych zbiorowych bywa tak mało, że nie wywierają prawie żadnego wpływu na ilość produkowanego surowca.
Na przyszłość, rozwój wychowów, planowana ilość produkowanych kokonów i stałe zaspakajanie potrzeb przemysłu opierać należy o wychowy państwowe lub spółdzielcze, niezależnie od intensywnego rozwoju wychowów indwidualnych.
Zorganizowanie jednak takich wychowów będzie trudne, ale konieczne jeżeli mają być osiągnięte założone cele. Gdzie jednak szukać tych potencjalnych hodowców? Wydaje się, że najbardziej predysponowane są szkoły
