Jałowiec pospolity zwany bywa również jodłowcem. Bardzo popularny,

dwupienny krzew iglasty, który może osiągać znaczne rozmiary, należący

do rodziny cyprysowatych.

Jest długowieczny - potrafi dożyć 800 lat !

Dorasta nawet do 10 metrów. Udaje się praktycznie na każdej glebie

i odznacza się bardzo dużą odpornością na mrozy.

Jego igły wyrastają w grupkach po trzy, są wąskie i kłujące. Jego zielone, kuliste szyszkojagody dojrzewają w drugim roku od pojawienia się i stają się

bardziej zdrewniałe oraz przyjmują fioletową barwę.

Najodpowiedniejszym dla niego miejscem są tereny o glebie zakwaszonej i jałowej. Uwielbia stanowiska słoneczne i piaszczyste.

Właściwości lecznicze i przyprawowe mają owoce jałowca.

Należy je zbierać późną jesienią najczęściej we wrześniu i październiku.

Suszymy je w pomieszczeniach ciepłych (o temperaturze do 30 st. C)

oraz przewiewnych. Co kilka dni należy poruszać suszem, aby nie leżał cały czas nieruszany. Owoce trzeba oddzielić od zanieczyszczeń, niedojrzałych owoców i igliwia. Suszymy do czasu uzyskania surowca o czarnej barwie, który po ściśnięciu

w palcach wydziela lepką smółkę (owoce nie mogą być przesuszone).

Jałowiec jest dość często używany do przyprawiania potraw z mięs, z kapusty,

wszelkiego rodzaju pieczeni i ryb. Jako przyprawę wykorzystuje się suszone owoce jałowca. Przyprawa doskonale harmonizuje się z pietruszką, tymiankiem i liściem laurowym. Produkowane są również z niego różne gatunki ginu

(wysokoprocentowego alkoholu).

Jałowiec zawiera takie substancje jak: kwasy organiczne, garbniki, flawonoidy,

cukry, olejki eteryczne, witaminę C oraz związki żywicowe.

Jałowiec stosowany bywał do jako środek moczopędny oraz żółciopędny,

przy chorobach nerek i wątroby oraz problemach trawiennych.

Owoce pobudzają apetyt. Olejek jałowca ma właściwości drażniące, więc nie należy stosować go bez porady lekarza lub farmaceuty. Przyprawy ani „leku” nie mogą stosować kobiety w ciąży, ponieważ olejki zawarte w jałowcu silnie drażnią nerki.