W życiu umysłowem części społeczeństwa, zwa­nej inteligencyą, częstokroć przewija się pojęcie, a w po­tocznej rozmowie brzmią terminy snob i snobizm. Naj­ogólniej rzecz biorąc, za pomocą wyrazu snob określa się i charakteryzuje osobnika, uprawiającego z zami­łowaniem pretensyonalny dandyzm, przestrzegającego kanonów mody z przesadą i nadmierną pieczołowi­tością. Snobizm w najpowszechniejszem mniemaniu jest to pozowanie na jakiś autorytet, — na owładnięcie pełnią wiedzy o jakiejś dziedzinie życia, — przestrze­ganie aż do granic śmieszności umówionych; modnych przepisów dobrego tonu, praw czy przesądów, uzna­nych za naj nie wątpli wiej doskonałe i wykwintne przez osobistości miarodajne, stanowiące wzór obowiązujący, bezwzględnie godny naśladowania w danej sferze, czy w dziedzinie. Lecz te wyrazy snob i snobizm, w miarę operowania nimi, przykładania ich do coraz to innych zjawisk życia, nasiąkły wieloraką treścią, nabrzmiały od rozmaitych znaczeń. Nazwę snobizmu noszą często­kroć w mowie i piśmie objawy wszelakich przesądów i zgoła głupoty, — wady, wynikające z unikania na­turalności i szczerości, a również najistotniejsza cecha natury ludzkiej, czyli arystokratyzm. Osobistość do-
Snobizm i postęp, i j

Tytuł: