Wielka Wojna Narodowa Związku Radzieckiego przeciwko Niemcom faszystowskim i ich sojusznikom w Europie i Azji była największym starciem zbrojnym socjalizmu z siłami uderzeniowymi imperializmu, najcięższą i najbardziej zaciętą ze wszystkich wojen, jakie kiedykolwiek przeżywał nasz kraj. Naród radziecki i jego siły zbrojne pod kierownictwem partii komunistycznej zadały druzgocącą klęskę Niemcom hitlerowskim i ich satelitom, obroniły wolność i niezależność ojczyzny socjalistycznej, wypełniły wielką misję wyzwoleńczą, z honorem wykonały swój internacjonalistyczny obowiązek. „Zwycięstwo — wskazywał Leonid Breżniew — które zostało wywalczone w bitwach Wielkiej Wojny Narodowej, jest zwycięstwem naszej bohaterskiej klasy robotniczej, kołchoźniczego chłopstwa, naszej inteligencji, jest to zwycięstwo całego wielonarodowego radzieckiego narodu. Jest to zwycięstwo Armii Radzieckiej, armii stworzonej przez rewolucję, wychowanej przez partię, nierozerwalnie związanej z narodem. Jest to zwycięstwo radzieckiej nauki wojskowej, mistrzostwa bojowego wszystkich rodzajów wojsk, sztuki wojskowej radzieckich dowódców wywodzących się z ludu)31.
Istotną rolę w rozbiciu wojsk hitlerowskich odegrały radzieckie siły powietrzne. Współdziałając ściśle z wojskami lądowymi i marynarką wojenną, uczestniczyły one bardzo aktywnie we wszystkich operacjach frontów i wielkich strategicznych operacjach grup frontów, prowadziły też samodzielne operacje powietrzne. Koncentracja i zmasowane działania lotnictwa na głównych kierunkach sprzyjały zwiększeniu rozmachu, dynamiki operacji, stanowiły jeden z ważniejszych czynników decydujących o manewrowym charakterze wojny. W wyniku długotrwałych i zaciętych walk radzieckie siły powietrzne w okresie do lata 1943 roku zdobyły strategiczne panowanie w powietrzu na
1 L.
Breżniew, Polityka zagraniczna KPZR i państwa radzieckiego. Przemówienia i artykuły 1964—1976, Warszawa 1976,, s. 949.
