Huzar

Stan bardzo dobry - film obejrzany raz

Lato 1832 roku. Pułkownik huzarów, młody Piemontczyk Angelo Pardi (Olivier Martinez) ucieka przed austriackimi szpiegami do południowej Francji. Schronienia szuka w Prowansji, gdzie wybuchła właśnie epidemia cholery. Masowe zgony wywołują panikę, tłum atakuje obcych podejrzewając ich o szerzenie zarazy. Przybywszy do Manosque Angelo zostaje natychmiast posądzony o zatrucie miejscowej studni. Uciekając przed atakiem mieszkańców i depczących mu po piętach austriackich agentów huzar chroni się w opuszczonym - jak mu się wydaje - domu. Okazuje się jednak, że skrywa się tam również piękna, młoda arystokratka Pauline de Theus (Juliette Binoche), która wywiera na nim ogromne wrażenie. Niebawem oboje przedostają się na prowincję. Tu Angelo dowiaduje się, że Pauline poszukuje męża, który prawdopodobnie odbywa kwarantannę w Manosque. Młody pułkownik usiłuje odwieść ją od niebezpiecznego zamiaru powrotu do miasta i wznowienia poszukiwań, ale - zakochany w niej coraz bardziej - przystaje wreszcie na jej prośbę... Film "płaszcza i szpady", adaptacja powieści Jeana Giono "Huzar na dachu". Książka została wydana w 1951 roku i szybko zainteresowali się nią filmowcy. Chcieli ją zekranizować m.in. Rene Clement, Luis Bunuel, Jean Villiers, a do głównej roli przymierzali się Gerard Philipe i Alain Delon. Zamiar ten udało się zrealizować Jean-Paulowi Rappeneau ("Cyrano de Bergerac"). W głównej roli reżyser obsadził stosunkowo mało jeszcze wtedy znanego aktora francuskiego Oliviera Martineza ("Pokojówka z Titanica", "Niewierna"). Jego ekranową ukochaną jest Juliette Binoche ("Trzy kolory: Niebieski", "Angielski pacjent", "Czekolada"). Produkcja filmu pochłonęła aż 35 mln dolarów. Zdjęcia kręcono w najpiękniejszych krajobrazach Prowansji, w 50 miejscowościach, od stolicy regionu Aix-en-Provence po Manosque, gdzie Jean Giono spędził większą część życia.