Skłonieni przez Wydawnictwo do opracowania drugiego wydania podręcznika hodowli lasu, jesteśmy w pełni świadomi wielu braków, jakimi jest obarczony. Niedoskonałość podręcznika pochodzi przede wszystkim z jego uniwersalności. Rzecz prosta, że podręcznik przeznaczony dla młodzieży uczącej się w technikach leśnych, studiujących na wyższych uczelniach oraz dla praktyków na różnych szczeblach pracy zawodowej nie może w pełni zadowolić żadnej z tych grup jego użytkowników. Leśnikowi zatrudnionemu w produkcji daje zbyt mało praktycznych wskazówek, dla uczniów techników zawiera nadmierną - dla studentów natomiast niedostateczną - ilość wiadomości, ujętych w sposób nic dostosowany do różnych poziomów ich podstawowego przygotowania.
Ta różnokierunkowość wymagań sprawia, że nasz podręcznik musiał wywołać wiele uwag ze strony czytelników, domagających się wprowadzenia licznych uzupełnień lub poprawek. Staraliśmy się wyjść jak najdalej naprzeciw zgłoszonym żądaniom. Nie wszystkim jednak zdolni byśmy byli zadośćuczynić, po pierwsze dlatego, że niektóre z nich były wręcz przeciwstawne sobie, a po wtóre, że ograniczony zasób własnych i wiarogodnych obcych doświadczeń oraz trudności, jakie istniały w poprzednim okresie w dotarciu do literatury zagranicznej, uniemożliwiają danie jasnej odpowiedzi na wieje zagadnień interesujących hodowcę.
Tym wszystkim, którzy zechcieli współdziałać w udoskonaleniu naszej pracy przez zgłoszenie swych cennych spostrzeżeń, wyrażamy gorące podziękowanie. Szczególnie wdzięczni jesteśmy Recenzentom i Opiniodawcom pracy w okresie przygotowywania pierwszego jej wydania oraz tym wszystkim, którzy zechcieli zamieścić swe wypowiedzi na łamach prasy zawodowej.
Przy poprawianiu treści podręcznika dążyliśmy do usunięcia z niej pozostałości niedostatecznie krytycznej oceny niektórych „urzędowych\" kierunków. Pominięcie pewnych sloganowych ujęć, jakie się w pierwszym wydaniu zabłąkały, w niczym jednak nie narusza zasadniczej postawy zajętej przez nas w pierwotnym opracowaniu. Przeprowadzona ostatnio ostra krytyka niektórych działaczy na polu biologii i obalenie powstałych w tej nauce wypaczeń niewiele wpłynęły na zmianę rozwoju nauki hodowli lasu, mającej swe dawne tradycje oparte na prawidłowym pojmowaniu zjawisk przyrody i na poszanowaniu jej praw. Utrzymanie tych tradycji w pierwszym wydaniu czynią przeto zbędnym wprowadzenie większych zmian w nowym wydaniu.
W związku z dalszym planowym rozwojem zasad zagospodarowania lasu, w coraz szerszej mierze uwzględniających znaczenie siedliska jako podstawowego czynnika produkcji leśnej, oraz idąc za udzielonymi nam wskazówkami i spełniając życzenia korzystających z podręcznika, wprowadziliśmy w nim pewne zmiany.
W pierwszej części (przyrodnicze podstawy hodowli lasu) dodano wiadomości o naturalnym obszarze rozsiedlenia modrzewia i pozostałych gatunków drzew leśnych. Rozszerzono opisy typologii Pohrebniaka i Cajandera. Zastąpiono typy siedliskowe lasu, przyjęte w 1953 r. przez państwowe gospodarstwo leśne, ostatnio ustalonymi typami siedliskowymi. Rozszerzono wstęp do działu, w którym rozpatrywane są czynniki środowiska leśnego i znacznie rozszerzono dział zawierający wiadomości o wymaganiach siedliskowych naszych drzew. Po-
za tym wprowadzono liczne drobne uzupełnienia i poprawki.
W części drugiej (technika hodowli lasu) wprowadzono drobne uzupełnienia w dziale nasiennictwa. Znacznie rozszerzono dział sztucznego odnowienia lasu, uzupełniając go opisem nowych typów narzędzi mechanicznych do uprawy gleby, siewu i sadzenia oraz do prac szkółkarskich. Szerzej również potraktowano nawożenie szkółek. W dziale hodowli różnych gatunków drzew w o wiele szerszej mierze uwzględniono hodowlę topól, drzew owocowych i krzewów.
W dziale hodowli drzewostanów podano ogólne zasady hodowli drzewostanów mieszanych oraz uwzględniono nowo wprowadzone typy siedliskowe lasu wraz z odpowiadającymi im typami gospodarczymi drzewostanów. Przerobiono dział o zasadach projektowania przemiany składu gatunkowego drzewostanów w dostosowaniu do warunków siedliskowych oraz rozszerzono ustęp o ustalaniu i zalesianiu wydm.
Poza tym dodano liczny nowy materiał ilustracyjny i uzupełniono spis literatury.
