Ostatnie dziesięciolecia republiki upłynęły pod znakiem walk o władzę. Podzielona politycznie arystokracja rzymska nie potrafiła okiełznać ambicji wywodzących się z jej grona wybitnych jednostek, poruszyć społeczności obywatelskiej do obrony zagrożonego ustroju, przeprowadzić reform dających szanse na przebudowę republikańskiej formy rządu. W senacie ścierali się ze sobą zwolennicy poszczególnych polityków, a racja państwa stawała się najczęściej pustym, propagandowym sloganem. Urzędy znaczyły tyle, ile warte były wpływy piastujących je osób oraz ich sojuszników. Wśród polityków tej doby do szczególnego znaczenia doszedł Pompejusz uchodzący za zwolennika Senatu, wsławiony sukcesami na Wschodzie.