Opowieść o życiu, filmach i polskiej recepcji Wernera Herzoga.Czy Herzog jest ostatnim artystycznym kontynuatorem niemieckiego romantyzmu? Jakijest jego stosunek do rewolucji 1968? Czym różni się według niego prawda od faktu i jakiema to znaczenie dla filmu dokumentalnego?Maria Janion opowiada Kazimierze Szczuce, w jaki sposób filmy Herzoga stały się tematemjej słynnego gdańskiego seminarium. Piotr Kletowski mówi o projekcie ukrytym wfilmach Herzoga z Klausem Kinskim. Artur Żmijewski wyciąga Herzoga z kina, a BenjaminNoys interpretuje słynną bijatykę między Herzogiem a Kinskim jako sprzeczkę filozoficzną.Kamera to narzędzie poznawcze. Zadajesz pytanie, czekasz na odpowiedź, a rzeczywistośćjej udziela.Kamera jest pośrednikiem - ona widzi i zapisuje tę odpowiedź. Herzogma niezwykły, zwrotny kontakt z rzeczywistością, bo ona wie, że on czeka na jej odpowiedź.Artur Żmijewski (fragment książki)Werner Herzog właśc. Werner Stipetić (1942) - reżyser filmowy, scenarzysta. Studiowałna Wydziale Historii Literatury i Dramatu na Uniwersytecie w Monachium, potem w Pittsburghu,gdzie był stypendystą Fundacji Fullbrighta. Pracował w hucie, żeby zdobyć pieniądzena zrobienie pierwszego filmu. W 1963 r. założył własną wytwórnię filmową WernerHerzog Film Produktion. Autor ponad 50 filmów krótko i pełnometrażowych. Do najbardziejznanych należą: Aguirre, gniew boży (1972), Zagadka Kaspara Hausera (1974),Stroszek (1977), Nosferatu wampir (1979), Fitzcarraldo (1982), Biały diament (2004),Spotkania na krańcach świata (2007).